Νεωτερισμός και παράδοση

Στην υπερχιλιετή παράδοση της φαρμακευτικής, η φαρμακευτική φροντίδα αποτελεί μια νεωτερική πρακτική. Ως τέτοια έχει μία ενδογενή δυναμική, η οποία καθίσταται πιο ισχυρή εξαιτίας του ότι:

• Απαντά με μοναδικό τρόπο στη σύγχρονη κοινωνική ανάγκη για αντιμετώπιση της νοσηρότητας και θνησιμότητας που προκύπτουν από την κακή χρήση των φαρμάκων.
• Καταξιώνει επιστημονικά και κοινωνικά το φαρμακοποιό.
• Τυγχάνει της διεθνούς καθολικής αναγνώρισης.

Η φαρμακευτική φροντίδα καθίσταται το επίκεντρο της οραματικής πρότασης για τον φαρμακοποιό και τη φαρμακευτική, αλλά δεν μπορεί να αποτελέσει το όλον μια τέτοιας πρότασης. Αυτό συμβαίνει διότι συνεχίζουν να υφίστανται επιμέρους παραδοσιακές κοινωνικές ανάγκες που σχετίζονται με το φάρμακο και τις οποίες καλείται ο φαρμακοποιός να καλύψει ασκώντας τις παραδοσιακές του πρακτικές (κατά κύριο λόγο διάθεση των φαρμάκων και φαρμακοτεχνία).

Η οραματική πρόταση για να είναι ολοκληρωμένη θα πρέπει να συνθέσει το νεωτερικό με το παραδοσιακό. Θα πρέπει να αναγνωρίσει την αξία της νεωτερικής πρακτικής της φαρμακευτικής φροντίδας, αλλά ταυτόχρονα να αναγνωρίσει την αξία των παραδοσιακών πρακτικών της διάθεσης και της φαρμακοτεχνίας, αλλά και της ανάγκης για εκσυγχρονισμό τους.

Υιοθετώντας τη φαρμακευτική φροντίδα ως κύρια φαρμακευτική πρακτική, αποκτούμε συγκροτημένη ταυτότητα, ενιαία φιλοσοφία και πρακτική. Με τα χαρακτηριστικά αυτά θα είμαστε πλέον σε θέση να εκσυγχρονίσουμε τις επί μέρους παραδοσιακές πρακτικές.

Ο εκσυγχρονισμός αυτός σημαίνει προσαρμογή των πρακτικών της διάθεσης και της φαρμακοτεχνίας ώστε να εξυπηρετούν αυτή καθαυτή την παραδοσιακή ανάγκη, αλλά ταυτόχρονα να εξυπηρετούν μερικώς και τη σύγχρονη ανάγκη για επίτευξη ασφαλούς και αποτελεσματικής φαρμακοθεραπείας (που στοχευμένα και ολοκληρωμένα γίνεται με την πρακτική της φαρμακευτικής φροντίδας).

• Δεν αρκεί πλέον να διαθέτουμε το σωστό φάρμακο στο σωστό ασθενή. Θα πρέπει ταυτόχρονα να επιδιώκουμε την ασφάλεια και αποτελεσματικότητα της φαρμακοθεραπείας μέσα από μία δομημένη και επιστημονικά «εμποτισμένη» διαδικασία διάθεσης του φαρμάκου.
• Δεν αρκεί πλέον η άσκηση της φαρμακοτεχνίας να σημαίνει το ανακάτεμα δύο κρεμών στον πάγκο εξυπηρέτησης. Θα πρέπει να διευρύνουμε το πεδίο δράσης, να ακολουθούμε αυστηρά τις οδηγίες και τους κανόνες της φαρμακοποιίας, σε εγκαταστάσεις που θα διασφαλίζουν τη μέγιστη δυνατή ποιότητα του φαρμάκου, το οποίο και θα προσαρμόζεται ώστε να καλύπτει ανάγκες ασφάλειας και αποτελεσματικότητας.