Ιδιοκτησιακό φαρμακείων: Μόνο το 51% δίνει πραγματικό έλεγχο και απόλυτη ελευθερία

Η συζήτηση για την είσοδο επενδυτικών σχημάτων στον χώρο του φαρμακείου είναι ήδη εδώ και όσο περισσότερο προχωρά, τόσο πιο καθαρά οφείλουμε να θέσουμε το πραγματικό ερώτημα: Ποιος ελέγχει τελικά το φαρμακείο; Γιατί άλλο να έχεις γνώμη και άλλο να έχεις την απόφαση.

Τα επενδυτικά funds δεν σκέφτονται με τους κανόνες του φαρμακοποιού της γειτονιάς, που χτίζει σχέση εμπιστοσύνης με τον ασθενή, γνωρίζει την οικογένεια, την αγωγή, την καθημερινότητα και τις ανάγκες του. Γι’ αυτό και η αγορά των φαρμακείων στην Ελλάδα παραμένει «κατακερματισμένη», όπως είπε εκπρόσωπος του γνωστού fund, Π. Μαζαράκης. Το φαρμακείο δεν αναπτύχθηκε ως απρόσωπη εμπορική αλυσίδα, αλλά ως ζωντανός θεσμός της γειτονιάς. Είναι ένα από τα πιο ανθρωποκεντρικά επαγγέλματα στην Ελλάδα. Και αυτό οφείλουν να το σεβαστούν τα επενδυτικά σχήματα, προς όφελος της υγείας και της κοινωνίας.

Τα funds λειτουργούν με άλλους κανόνες. Επενδύουν, οργανώνουν, συγκεντρώνουν, αυξάνουν αξίες και, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, αποεπενδύουν. Δεν κοιτούν μόνο το σημερινό καθαρό κέρδος ενός φαρμακείου. Κοιτούν σημεία, τζίρους, προοπτική, συγκέντρωση αγοράς, διαπραγματευτική δύναμη και μελλοντική υπεραξία. 'Αλλωστε, αυτό ειπώθηκε και ξεκάθαρα από τον εκπρόσωπο του συγκεκριμένου fund. Η επένδυση γίνεται μόνο μέσα από πλειοψηφικά σχήματα, ώστε να υπάρχει έλεγχος. Και αυτή η φράση από μόνη της απαντά σε όλη τη συζήτηση. Δεν μιλάμε απλώς για συμμετοχή. Μιλάμε για έλεγχο. Γι’ αυτό και το 33% δεν τους φαίνεται απαραίτητα αποτρεπτικό. Αν το 51% βρίσκεται αλλού, τότε η απόφαση βρίσκεται αλλού. Και αν η απόφαση βρίσκεται αλλού, τότε ο φαρμακοποιός δεν ελέγχει πραγματικά το φαρμακείο του. Εδώ βρίσκεται η ουσία της συζήτησης. Το 33% μπορεί να παρουσιάζεται ως ασφαλιστική δικλείδα, να δίνει μια παρουσία, μια συμμετοχή - δεν δίνει όμως έλεγχο. Και στο φαρμακείο, ο έλεγχος δεν είναι μια λεπτομέρεια. Είναι το ζητούμενο. Διότι το φαρμακείο δεν είναι απλώς ένα εμπορικό κατάστημα, αλλά χώρος υγείας, ΠΦΥ, εμπιστοσύνης και επιστημονικής ευθύνης. Είναι η καθημερινή επαφή του πολίτη με έναν επιστήμονα υγείας και αυτή η σχέση δεν μπορεί να μετατραπεί σε ένα απλό επιχειρηματικό μοντέλο απόδοσης κεφαλαίου.

Η δεύτερη διάσταση: τα κέρδη

Ακόμη και αν ο φαρμακοποιός κατέχει ένα ποσοστό συμμετοχής, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι απολαμβάνει αντίστοιχο μέρος της πραγματικής αξίας που παράγει το φαρμακείο. Σε εταιρικά σχήματα, εκείνος που ελέγχει τις αποφάσεις μπορεί να ελέγχει τις συμβάσεις, τα έξοδα, τις υπηρεσίες, την οικονομική ροή. Παράλληλες συμβουλευτικές, διαχειριστικές ή άλλες εταιρείες μπορεί να απορροφούν μέρος των κερδών πριν αυτά διανεμηθούν. ’ρα το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος ελέγχει συνολικά τη λειτουργία, τις αποφάσεις, τις συμβάσεις και την οικονομική πορεία του φαρμακείου. Και όταν ο έλεγχος αυτός περάσει εκτός του φαρμακοποιού, τότε δεν αλλάζει απλώς η μετοχική σύνθεση ενός φαρμακείου, αλλά ο ίδιος ο χαρακτήρας του. Αν αυτή η διαδικασία προχωρήσει μαζικά, τότε δεν θα μιλάμε απλώς για μερικές μεμονωμένες εξαγορές, αλλά για μια συνολική αλλαγή στο χαρακτήρα του ελληνικού φαρμακείου.

Η κόκκινη γραμμή λοιπόν πρέπει να είναι καθαρή. Το φαρμακείο πρέπει να ανήκει και να ελέγχεται από τον φαρμακοποιό και αυτό, στην πράξη, σημαίνει πλειοψηφία. Σημαίνει τουλάχιστον 51%. Γιατί όποιος έχει την πλειοψηφία, έχει την απόφαση. Και όποιος έχει την απόφαση, ελέγχει το φαρμακείο. Αυτό οφείλουμε να το διεκδικήσουμε σοβαρά.