Η προστασία από τον καρκίνο κρύβεται σε ένα σύνδρομο;

Προστατευμένοι από τον καρκίνο αλλά και από το σακχαρώδη διαβήτη είναι οι ασθενείς που πάσχουν από μια μορφή νανισμού, το σύνδρομο Laron, σύμφωνα με τον ομότιμο καθηγητή Παιδιατρικής Ενδοκρινολογίας της Ιατρικής Σχολής Sackler του Πανεπιστημίου του Tel Aviv και διευθυντή της Ερευνητικής Μονάδας Ενδοκρινολογίας και Διαβήτη στο Schneider Children's Medical Center of Israel, Zvi Laron, ο οποίος αναγορεύεται επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Ιατρικής της Σχολής Επιστημών Υγείας του ΑΠΘ.

Ο κ. Laron είναι ο επιστήμονας που ανακάλυψε και περιέγραψε το σύνδρομο Laron, μια γενετική νόσο, η οποία οφείλεται σε απαλείψεις ή σε μεταλλάξεις του υποδοχέα της αυξητικής ορμόνης και προκαλεί αντίσταση στην αυξητική ορμόνη. Χαρακτηριστικό των ατόμων με σύνδρομο Laron είναι το πολύ κοντό ανάστημα, η έλλειψη του ινσουλόμορφου αυξητικού παράγοντα 1 (IGF-1) και η αντίσταση στην ινσουλίνη.

Το γιατί οι ασθενείς αυτοί είναι προστατευμένοι από τον καρκίνο εφ' όρου ζωής δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο. Ωστόσο μελέτες παρατήρησης έδειξαν ότι οι ασθενείς, που έχουν σημαντική έλλειψη του IGF-1, καθώς και όσοι παρουσιάζουν έλλειψη στα γονίδια της αυξητικής ορμόνης, είναι προστατευμένοι. «Οι ασθενείς με σύνδρομο Laron έχουν συγκεκριμένα γονίδια, περισσότερα απ' ό,τι ο υπόλοιπος φυσιολογικός πληθυσμός. Αυτά είναι τα προστατευτικά γονίδια απέναντι στον καρκίνο. Έχουν επίσης περισσότερα κατασταλτικά γονίδια. Αναζητούμε λοιπόν το κοινό γονίδιο. Ίσως υπάρχει ένα κεντρικό γονίδιο, που κατευθύνει τα υπόλοιπα γονίδια είτε προς την προστασία απέναντι στον καρκίνο είτε προς την προώθηση αυτού», εξηγεί ο καθηγητής σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Μήπως το «μυστικό» της θεραπείας του καρκίνου κρύβεται σε αυτούς τους ασθενείς και στο IGF-1; Η απάντηση είναι «όχι», γιατί η μείωση του IGF -1σε φυσιολογικούς ανθρώπους δεν αποτελεί θεραπεία για τον καρκίνο και γιατί η προστασία από το καρκίνο παρατηρείται μόνο σε όσους έχουν έλλειψη του IGF-1 από τη σύλληψη. Η ομάδα του κ. Laron θεωρεί ότι το "μυστικό" της επιρροής του IGF-1 είναι γενετικό και προς το παρόν μόνο ένα μέρος του "μυστικού" είναι γνωστό.

Όσο για την προστασία από το διαβήτη, ο κ. Laron εξηγεί ότι η σύνδεση μεταξύ καρκίνου και διαβήτη είναι η ινσουλίνη, η ορμόνη που ρυθμίζει το μεταβολισμό υδατανθράκων, που είναι ογκογενική. Αν έχει κανείς π.χ. πάρα πολύ ινσουλίνη, όπως στην περίπτωση του διαβήτη τύπου 2, τότε είναι επιρρεπής στο να προσβληθεί από καρκίνο.