Μια αδικία στις νέες άδειες των φαρμακείων

Πως αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς τις επιπτώσεις που έχει η εφαρμογή του νόμου σχετικά με τα κριτήρια προτεραιότητας της χορήγησης των αδειών ίδρυσης φαρμακείων από την Πολιτεία;

 Και στον παλαιότερο νόμο , τον 1963/91 , αλλά και με τις πρόσφατες ΚΥΑ 82829/29-10-15 και 6915/29-01-16 παρέμεινε η συγκεκριμένη παράγραφος η οποία ρητά ορίζει: ( ότι προηγείται ) ''ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΑΔΕΙΑ ΕΞΑΣΚΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΛΑΒΕΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ ΑΛΛΗ ΑΔΕΙΑ ΙΔΡΥΣΕΩΣ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟΥ''

Αυτό , όπως το ερμηνεύουν οι αρμόδιοι της Διοίκησης και όπως το εφάρμοσαν σε πολλές περιπτώσεις και στην τελευταία αδειοδότηση φαρμακείων, στην ουσία εάν κάποιος φαρμακοποιός έκανε το λάθος να ζητήσει κάποτε μια άδεια ίδρυσης φαρμακείου και για κάποιο λόγο να μη το λειτούργησε ( είτε επειδή αρρώστησε , είτε επειδή δεν βρήκε κατάστημα , είτε επειδή ξαφνικά είχε κάποιους οικονομικούς λόγους , είτε επειδή έπρεπε να αλλάξει τοποθεσία για προσωπικούς ή οικογενειακούς λόγους κλπ κλπ) , αυτός ο φαρμακοποιός θα είναι πάντα τελευταίος στη λίστα των υποψηφίων . Και άρα ποτέ δεν έχει ελπίδα να λάβει κάποια άδεια ίδρυσης φαρμακείου . Και συνεπώς εκτοπίζεται από το επάγγελμα . Και πρέπει ουσιαστικά να αλλάξει επάγγελμα ή να φύγει από την χώρα .

Αυτό είναι πάρα πολύ άδικο και επειδή έχουν δοθεί από νομικούς και άλλες ερμηνείες του Νόμου και της συγκεκριμένης παραγράφου νομίζω ότι ο ΠΦΣ έχει υποχρέωση να παρέμβει για την αποκατάσταση του δικαίου στις περιπτώσεις αυτές .