Φεσοτεροδίνη: μία ελκυστική θεραπευτική επιλογή για τους ασθενείς με υπερλειτουργική κύστη

Η πάθηση της υπερλειτουργικής ουροδόχου κύστης ορίζεται από τη Διεθνή Εταιρεία Ακράτειας ως η επιτακτική ούρηση με ή χωρίς επιτακτικού τύπου ακράτεια ούρων, συνοδευόμενη από αυξανόμενη συχνουρία και νυκτουρία.

Σημαντικά στοιχεία ανακοινώθηκαν στο 23ο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ουρολογικής Εταιρείας για το Σύνδρομο της Υπερδραστήριας Κύστης. Στο πλαίσιο του συνεδρίου, η φαρμακευτική εταιρεία «Pfizer» δημοσιοποίησε τα αποτελέσματα κλινικής μελέτης διάρκειας 12 εβδομάδων, σύμφωνα με τα οποία, η χορήγηση θεραπείας με φεσοτεροδίνη (Toviaz) έχει σημαντικά καλύτερη ανταπόκριση στους ασθενείς με σύνδρομο υπερλειτουργικής ουροδόχου κύστης.

«Κατά την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας, της ανοχής και της ασφάλειας του νέου φαρμάκου με την ουσία φεσοτεροδίνη σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (placebo), βρήκαμε ότι οι δύο δόσεις φεσοτεροδίνης είναι καλά ανεκτές. Καθεμία παρέχει στατιστικά σημαντικές βελτιώσεις στα συμπτώματα του συνδρόμου υπερλειτουργικής ουροδόχου κύστης. Επιπλέον, η υψηλότερη δόση φεσοτεροδίνης των 8mg παρέχει πρόσθετο όφελος σε σύγκριση με τη χαμηλότερη δόση και είναι καλά ανεκτή, καθώς επιτρέπει την εξατομίκευση της δόσης. Επομένως, η φεσοτεροδίνη αποτελεί μια ελκυστική θεραπευτική επιλογή για τους ασθενείς με υπερλειτουργική ουροδόχο κύστη», ανέφερε ο κύριος συγγραφέας της μελέτης, καθηγητής Victor W. Nitti, του τμήματος Ουρολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης των Η.Π.Α.

Η νέα θεραπεία θα βοηθήσει 1 στους 6 ενήλικες άνδρες και γυναίκες που πάσχουν από το σύνδρομο, περίπου το 17% του πληθυσμού παγκόσμια.

Η πάθηση της υπερλειτουργικής ουροδόχου κύστης ορίζεται από τη Διεθνή Εταιρεία Ακράτειας ως η επιτακτική ούρηση με ή χωρίς επιτακτικού τύπου ακράτεια ούρων, συνοδευόμενη από αυξανόμενη συχνουρία και νυκτουρία.

Το σύνδρομο αυτό έχει σοβαρότατο αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής των ασθενών, καθώς οι ίδιοι αναγκάζονται πολλές φορές να τροποποιούν ή να αναβάλλουν τις καθημερινές δραστηριότητές τους και να προσαρμόζουν τον τρόπο ζωής τους έτσι, ώστε να μπορούν να συμβιώνουν με το είδος και την ένταση των συμπτωμάτων που παρουσιάζονται λόγω του συνδρόμου αυτού.