Εργαζόμενοι Δρομοκαϊτειο: κάγκελα, κάμερες ασφαλείας λουκέτα και κλειδιά δεν έχουν σχέση με τη ψυχιατρική

Με αφορμή την απόδραση της Βίκης Σταμάτη το Δ.Σ. του σωματείου εργαζομένων του Δρομοκαϊτειου τονίζει ότι αυτό το γεγονός ανοίγει και πάλι το διάλογο για τους όρους νοσηλείας των κρατουμένων με ανάγκη ψυχιατρικής παρακολούθησης και θεραπείας οι οποίοι δεν μπορούν να νοσηλευθούν στο ψυχιατρικό νοσοκομείο των φυλακών.

 

Όπως σημειώνουν οι εργαζόμενοι οι οποίοι και έχουν στοχοποιηθεί μετά την απόδραση: «εδώ και πολλά χρόνια τοΔρομοκαϊτειοκαθώς και το γειτονικό Δαφνί υποδέχονται για νοσηλεία και θεραπείαδεκάδες κρατούμενους. Και τα δύο ψυχιατρικά νοσοκομεία , ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, βρίσκονται σε διαδικασίες αποασυλοποίησης και οι κυρίαρχες καιαδιαπραγματευτεςθεραπευτικές αρχές της αποασυλοποίησης καθορίζουν το πλαίσιο νοσηλείας. Δηλαδή ανοιχτές πόρτες, ανοχή και αντοχή στα αιτήματα των ασθενών, σεβασμό στα δικαιώματα τους και καταπολέμησητου στίγματος των ανθρώπων με ψυχιατρική διάγνωση. Αρχές οι οποίες κατά καιρούς μας φέρνουν αντιμέτωπους και με τα όρια της δικής μας αντοχής και με τις συγχύσεις ρόλων που αναφύονται όταν πρόκειται για νοσηλεία κρατουμένων.

Το θεραπευτικό προσωπικό ως καθήκον του δεν έχει την φύλαξη αλλά την δημιουργία θεραπευτικών συνθηκών και σχέσεων. Ειδικότερα το νοσηλευτικό προσωπικό, που πολύ συχνάστοχοποιείται ως υπεύθυνογια φύλαξη, ασκεί αποκλειστικά νοσηλευτικά καθήκοντα τα οποία είναι σύμφωνα με τις ιατρικές οδηγίες και τα εξατομικευμένα θεραπευτικά προγράμματα για κάθε ασθενή.

Ενώ τα καθήκοντατων εξωτερικών φρουρών περιγράφονται επακριβώς με έγγραφο της "Διεύθυνσης υπηρεσίας εξωτερικής φρούρησης καταστημάτων κράτησης”. Καθηκοντολόγιο το οποίο είμαστε βέβαιοι ότι οι εργαζόμενοι στην εξωτερική φρουρά, οι προϊστάμενοίτους και ο πρόεδρος του σωματείου τους, οφείλουν να το γνωρίζουν.

Το Δρομοκαϊτειο και οι εργαζόμενοι του δίνουν διαρκή αγώνα για την παροχή φροντίδας και για την ανάπτυξη όλο και περισσότερων θεραπευτικών δομών στην κοινότητα στην λογική της "ανοιχτής πόρτας” και για την άρση του στίγματος της ψυχικής ασθένειας . Όλος ο δημόσιος λόγος που αυτές τις μέρες έχει επενδύσει και ταυτίσει την ψυχική ασθένεια με "κάγκελα, κάμερες ασφαλείας, λουκέτα , κλειδιά...” και με την αναπαραγωγή του στερεότυπου του ανίατου ασθενή δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αναπαράγει το στίγμα της ψυχικής ασθένειας γεγονός εξαιρετικά επιζήμιο για τους νοσηλευόμενους και τις οικογένειες τους που δίνουν αγώνα για την ανάρρωση και την αξιοπρέπεια αλλά και με κίνδυνο παλινδρόμησης του αγώνα που έχει δοθεί τόσα χρόνια από τους εργαζόμενους, κάτω από τις δυσμενέστερες συνθήκες και με τεράστιες ελλείψεις σε ανθρώπινους και υλικούς πόρους για ανατροπή αυτού του δυσμενούς κλίματος που μόνο κακό κάνει.

Εμείς ως εργαζόμενοι θεωρούμε μονόδρομο ότι θα συνεχίσουμε να προσφέρουμε ξεπερνώντας κάθε εμπόδιο που μπαίνει από τα τείχη που υψώνει η κοινωνία απέναντι στην ψυχική ασθένεια».