Αντικαταθλιπτικά: Τα μόνα φάρμακα που δεν "χτυπά" η κρίση

Για ραγδαία αύξηση της κατανάλωσης αντικαταθλιπτικών χαπιών κάνει λόγο ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) στις ανεπτυγμένες χώρες. Ο Οργανισμός αποδίδει το φαινόμενο σε μια τάση υπερσυνταγογράφησης που υπάρχει τα τελευταία 10 χρόνια, όσον αφορά στον ευρωπαϊκό νότο όμως, υπεύθυνη θεωρεί την οικονομική κρίση.

Πρώτες στην κατανάλωση αντικαταθλιπτικών έρχονται, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Ισλανδία και άλλες βορειοευρωπαϊκές χώρες, όπου λαμβάνουν συνταγή γιατρού πάνω από 1 στους 10 ενήλικες. Στις ΗΠΑ πάνω από το 10% των ενηλίκων παίρνει αντικαταθλιπτικά, ενώ στην Κίνα (δεν είναι μέλος του ΟΟΣΑ) η αγορά αντικαταθλιπτικών έχει αυξηθεί σχεδόν κατά 20% ετησίως την τελευταία τριετία, έχοντας ωστόσο ξεκινήσει από πολύ χαμηλότερη βάση σε σύγκριση με τις δυτικές χώρες.
Στη Βρετανία, τα ποσοστά έχουν διπλασιαστεί τα τελευταία 10 χρόνια με πάνω από 70 ημερήσιες δόσεις φαρμάκων για κάθε 1.000 κατοίκους.Εκείνο που κάνει τους ειδικούς να προβληματίζονται για το ενδεχόμενο υπερσυνταγογράφησης είναι ότι τα παγκόσμια ποσοστά διάγνωσης ασθενειών που χρήζουν φαρμακευτικής αγωγής δεν έχουν αυξηθεί αντιστοίχως.
Αυτό σημαίνει ότι χορηγούνται αντικαταθλιπτικά φάρμακα και σε ήπιες περιπτώσεις που θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με πιο ανώδυνο τρόπο, κάτι που προκαλεί ανησυχίες για κατάχρηση και εγείρει ερωτήματα περί ορθής ιατρικής πρακτικής.
Ο ΟΟΣΑ επισημαίνει επίσης ότι σε ορισμένες περιπτώσεις πίσω από την αύξηση των αντικαταθλιπτικών κρύβεται κατά πάσα πιθανότητα η οικονομική κρίση. Επικαλείται συγκεκριμένα το παράδειγμα της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, όπου οι ιατρικές συνταγές εκτοξεύθηκαν κατά περισσότερο από 20% τα τελευταία 5 χρόνια.
Οι περισσότεροι ψυχίατροι συμφωνούν ότι η φαρμακευτική αγωγή βοηθά όσους πάσχουν από σοβαρή κατάθλιψη αλλά βλάπτει όταν τα περιστατικά δεν είναι τόσο σοβαρά. Όπως αναφέρει ο καθηγητής ψυχιατρικής Τιμ Κάντοφερ,"τα αντικαταθλιπτικά υπερσυνταγογραφούνται ως όπλο κατά της δυστυχίας. Δεν σχεδιάστηκαν ωστόσο γι' αυτό, αλλά για σοβαρές κλινικές περιπτώσεις. Πρέπει να αποδεχτούμε ότι η δυστυχία είναι κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης".