Θέατρο - Φως εκ φωτός...φως εκ σκότους...πάντα φως...

Πάνω στη σκηνή, ο ηθοποιός κινείται στο ημι-αθάνατο πεδίο των πιο βίαιων συγκρούσεων και των πιο φοβερών δυνάμεων, ασκεπής και έκθετος στον κίνδυνο της απώλειας του «είναι», σμιλεύοντας εαυτόν κάθε στιγμή άφοβα ως το βαθύτερο πόνο, μεταμορφώνεται διαρκώς, μαρτυρώντας με την τελική του μορφή την αλήθεια του «είναι» και άρα του «υπάρχειν».

Η θεατρική πράξη, πράξη ιερή και πάνω απ' όλα ερωτική και άρα ολοκληρωτική, απόλυτη και βάρβαρη, εκθέτει τον μετέχοντα –ηθοποιό και θεατή- σε αυτό που συνήθως νομίζει πως γνωρίζει κι όμως αγνοεί: την ψυχή του. Η ψυχή του τοποθετείται καταμεσής της σκηνής, πάσχουσα από λογικά ή παράλογα πάθη, άλλοτε σερνόμενη στο σκότος και άλλοτε αναδυόμενη στο φως, ή σε περάσματα φωτός, καταδικασμένη και βαθύτατα υποταγμένη σε αυτό που την καταστρέφει ανεξέλεγκτα και ανεξήγητα.

Η ψυχή παραδίδεται στη φθορά, για να θριαμβεύσει στο τέλος η αφθαρσία. Αφήνεται στο θάνατο ή ακόμη τον προκαλεί –φλερτάρει μαζί του- και εκείνος τη διατρέχει ανακαλύπτοντας την πιο σκληρή ρωγμή μέσα της, βυθίζοντάς την στο πιο απόλυτο σκοτάδι, που είναι ο μόνος δρόμος για το ουράνιο φως.

¶λλωστε καμιά αιωνιότητα δεν προσφέρεται εκ του ασφαλούς, καμιά σωτηρία χωρίς κίνδυνο.

Καμιά αναζήτηση και απόκτηση γνώσης, χωρίς την απόδοση του άδικου της δικαιοσύνης των θεών.

Εν τιμή, με τίμημα λοιπόν: ο άνθρωπος.

Αυλαία