Φαρμακευτικός Κόσμος, Τεύχος #151

Ο Γιάννης Δαγρές είναι φαρμακοποιός, γ' αντιπρόεδρος του Π.Φ.Σ. και αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Φ.Σ.Α., dagrespharm@yahoo.gr του, που τον καθιστά διαπραγματευτικώς ευάλωτο). Θα ήταν όπως τα εστιατόρια, τα είδη ένδυσης, τα ηλεκτρονικά είδη, οι κινηματογράφοι και οποιοδήποτε άλλο προϊόν ή υπηρεσία. Επειδή όμως χωρίς νερό, τρόφιμα και φάρμακα επέρχεται ο φυσικός θάνατος ενός ανθρώπου και επειδή τα φάρμακα χρειάζονται μεσολάβηση ειδικών επιστημόνων στη χρήση τους για να λειτουργήσουν κατάλληλα (το νερό και τα τρόφιμα όχι), τα φαρμακεία είναι αναπόφευκτο να λειτουργούν με περιορισμούς, προστασία και ειδικές ρυθμίσεις που δεν απαιτούνται από κανέναν άλλο χώρο παροχής αγαθών/υπηρεσιών. Ανεξάρτητα αν δέχεται κανείς ή όχι την παραπάνω θέση, έτσι είναι και δεν αλλάζει. Και όσο κανείς την παραβλέπει ή αποκλίνει από το φυσικό πλαίσιο που αυτή επιβάλλει, τόσο το χειρότερο για αυτόν. Οι φυσικοί νόμοι είναι ολοκληρωτικά άκαμπτοι, οι σκληρότεροι στην επιβολή και απολύτως αδιαπραγμάτευτοι. «That's life» που λένε. Η επαναφορά λοιπόν ενός ρυθμιστικού πλαισίου λει- τουργίας φαρμακείων που να υπηρετεί την ανάγκη καθολικής και ισότιμης πρόσβασης (πολλά, οικονομικώς βιώσιμα και ομοιόμορφα διάσπαρτα φαρμακεία με ίδιες τιμές και υπηρεσίες για όλους, καλυμμένες χρηματικά σε μεγάλο ποσοστό από την πολιτεία) είναι η φυσική και αναπόδραστη πορεία. Ακόμα και αν ήθελε μια κυβέρνηση ή η Ευρωπαϊκή Ένωση να φερθεί διαφορετικά, δεν μπορεί. Δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Καλό είναι να το θυμούνται όλοι αυτό, καθώς η ίδια η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι όλα τα διαφορετικά σχέδια οργάνωσης φαρμακείων αργά ή γρήγορα αποτυγχάνουν και καταρρέουν, για να επιστρέψουν –θέλοντας και μη– ακριβώς σε αυτό. Αν τα φαρμακεία ήταν αμιγείς επιχειρήσεις ή πρωτίστως επιχειρήσεις, δεν θα χρειάζονταν ιδιοκτήτη/δια-νόμου- υπεύθυνο έναν επιστήμονα Ανώτατης Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης με δεοντολογικές και ποινικές δεσμεύσεις στην άσκηση των καθηκόντων του. Δεν θα χρειαζόταν Κρατική Διατίμηση στη διάθεση των φαρμάκων (ο βέλτιστος τρόπος ελέγχου-συγκράτησης τιμών). Δεν θα χρειαζόταν να επιβάλλεται η ομοιόμορφη διασπορά τους παντού, ούτε να έχουν σταθερό και ενιαίο ωράριο, ώστε να στηριχθούν 24ωρες υπηρεσίες πρόσβασης όλες τις ημέρες του έτους (διημερεύσεις-διανυκτερεύσεις). Δεν θα χρειαζόταν δηλαδή τίποτα που να εξασφάλιζε: ● ότι όλοι ανεξαιρέτως θα έχουν πρόσβαση στο απαραίτητο φάρμακο, όταν το χρειάζονται (δεν υπάρχει η επιλογή να μην πάρει κάποιος το φάρμακό του) ● ότι η ανάγκη για φάρμακο δεν θα γίνει αντικείμενο κερδοσκοπικής εκμετάλλευσης (εκμετάλλευσης της ανάγκης να πάρει κάποιος το φάρμακό του Γιάννη Δαγρέ % % 9 ± 4 # ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΑΡΜΑΚΟΥ / ΑΠΟΨΕΙΣ 62 Ρυθμιστικό πλαίσιο λειτουργίας: Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ του φυσικού νομου Οι αυταπάτες είναι επικίνδυ- νο πράγμα. Οδηγούν σε αόρατες παγίδες, ειδικά όταν αντίκεινται σε φυσικές νομοτέλειες. Μια τέτοια αυταπάτη είναι και η αντίληψη ότι τα φαρμακεία είναι αμιγείς επιχειρήσεις και τίποτα άλλο ή είναι πρωτίστως επιχείρηση και μετά οτιδήποτε άλλο.