Το φάρμακο στην Ελλάδα

ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ | 51 Τ ο δημοσιονομικό βάρος της γενικής κυβέρνησης αφή- νει λίγα περιθώρια σε πειραματισμούς, ο υπάρχων μηχανισμός χρηματοδότησης της δαπάνης δεν είναι επιτυχημένος, ενώ απουσιάζουν και οι δομές ελέγχου. Τα νο- σοκομεία δεν δείχνουν μέχρι σήμερα ικανά να διαχειριστούν τη δαπάνη των νοσοκομειακών φαρμάκων. Στα παραπάνω προστίθενται η πολυφαρμακία και οι ελλείψεις φαρμάκων, δύο διαχρονικά προβλήματα που δεν έχουν αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Αντιλαμβανόμενη το αδιέξοδο της συνεχούς αύξησης των υποχρεωτικών επιστροφών (clawback) από τις φαρμακευ- τικές εταιρείες και τον κίνδυνο μη εισαγωγής πολλών νέων καινοτόμων θεραπειών στη χώρα, η κυβέρνηση, τόσο δια στόματος πρωθυπουργού όσο και μέσω επαφών του υπουργού Υγείας, κινητοποιήθηκε για τη μείωση του clawback, με βάση και τις δεσμεύσεις της χώρας στο πλαίσιο της συμφωνίας με το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Σύμφωνα με όσα είπε ο υπουργός Υγείας, κύρια μέριμνα θα υπάρξει για το νοσοκομειακό φάρμακο, ενώ προβλέπεται αύξηση των ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ⊲ Δημόσιος προϋπολογισμός φαρμάκου που έχει ξεπεραστεί από την πραγματικότητα. ⊲ Φαρμακευτική δαπάνη που αυξάνεται ραγδαία λόγω της εισόδου νέων καινοτόμων φαρμάκων. ⊲ Μη βιώσιμο σύστημα υποχρεωτικών επιστροφών για τις επιχειρήσεις – η βιομηχανία επιστρέφει περισσότερα από τη δαπάνη του κράτους. ⊲ Διαρκώς αυξανόμενη δαπάνη των ασθενών από την τσέπη τους. ⊲ Μηχανισμοί ελέγχου που δεν λειτουργούν σωστά. ⊲ Αδυναμία ελέγχου της υπερσυνταγογράφησης και της πολυφαρμακίας. ⊲ Πολλά τα «παραθυράκια» παράκαμψης κανόνων, ορίων και διαδικασιών που έχουν θεσμοθετηθεί. ⊲ Μη επαρκής ικανότητα των νοσοκομείων να διαχει- ριστούν τη δαπάνη των νοσοκομειακών φαρμάκων. ⊲ Έλλειψη μηχανισμών αξιολόγησης που να ξεχω- ρίζουν τα πραγματικά καινοτόμα φάρμακα από αυτά που απλώς αυξάνουν τη δαπάνη. ⊲ Ανισότητες στην πρόσβαση των ασθενών στο φάρμακο, είτε λόγω βαρύτητας της πάθησης είτε λόγω γεωγραφικών περιορισμών είτε λόγω ασφα- λιστικής κατάστασης. Από όποια θεωρητική σκοπιά ή πολιτική τοποθέτηση εάν δει κάποιος την πολιτική φαρμάκου στη χώρα μας διαχρονικά, οφείλει να παραδεχθεί ότι έχει εξελιχθεί –εκτός ελαχίστων περιπτώσεων– σε ένα δισεπίλυτο κουβάρι διαχρονικών προβλημάτων και συνεχούς άγχους αναδιανομής του χρηματοδοτικού βάρους (η συμμετοχή των ασθενών το 2026 θα αγγίξει το ένα δισ. ευρώ και η φαρμακευτική βιομηχανία θα παρέχει μέσω του μηχανισμού αυτόματων επιστροφών το 57% της φαρμακευτικής δαπάνης). ΝΕΛΛΗ ΚΑΨΗ