Φαρμακευτικός Κόσμος, Τεύχος #203

Οι φαρμακολογικές επιλογές για τη θεραπεία της αλλεργικής ρι- νίτιδας περιλαμβάνουν (13) : Ενδορρινικά κορτικοστεροειδή (π.χ. dexamethasone): ∆ρουν μειώνοντας την εισροή φλεγμονωδών κυττάρων και αναστέλλοντας την απελευθέρωση κυτοκινών, μειώνοντας έτσι τη φλεγμονή του ρινικού βλεννογόνου. Από του στόματος και ενδορρινικά αντιισταμινικά (π.χ. cetirizine, azelastine): Ανακουφίζουν αποτελεσματικά τα συμπτώματα που προκαλούνται από την ισταμίνη και σχετίζο- νται με την αλλεργική ρινίτιδα. Τα ενδορρινικά αντιισταμινικά έχουν το πλεονέκτημα ότι παρέχουν υψηλότερη συγκέντρωση φαρμάκου σε στοχευμένη περιοχή, με αποτέλεσμα λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες και ταχύτερη έναρξη δράσης. Αποσυμφορητικά (π.χ. oxymetazoline): Βελτιώνουν τη ρινική συμφόρηση που σχετίζεται με την αλλεργική ρινίτιδα δρώντας στους αδρενεργικούς υποδοχείς, γεγονός που προ- καλεί αγγειοσυστολή στον ρινικό βλεννογόνο, μειώνοντας τη φλεγμονή. Ενδορινικά αντιχολινεργικά (π.χ. ipratropium): Χρήση για σοβαρή ρινόρροια αλλά και βελτίωση της ρινικής συμφό- ρησης, σε μικρότερο όμως βαθμό από τα ενδορρινικά κορτικο- στεροειδή. Ανταγωνιστές υποδοχέων λευκοτριενίου (π.χ. montelucast): Εξασθενούν τη φλεγμονώδη απόκριση και έχουν συγκρίσιμη απο- τελεσματικότητα με τα από του στόματος αντιισταμινικά, αλλά μικρότερη από τα ενδορρινικά κορτικοστεροειδή. Συνδυαστική θεραπεία: Ο συνδυασμός αζελαστίνης/φλουτι- καζόνης προσφέρει καλύτερη αποτελεσματικότητα και ταχύτε- ρη ανακούφιση των συμπτωμάτων από οποιαδήποτε θεραπεία μόνη της σε ασθενείς με πιο σοβαρή αλλεργική ρινίτιδα. ΑΤΟΠΙΚΗ ΔΈΡΜΑΤΙΤΙΔΑ Η ατοπική δερματίτιδα είναι μια από τις πιο κοινές φλεγμονώδεις διαταραχές, που επηρεάζει έως και το 20% των παιδιών και το 10% των ενηλίκων σε χώρες υψηλού εισοδήματος. Η διαταραχή χαρακτηρίζεται από έντονο κνησμό και υποτροπιά- ζουσες εκζεματικές βλάβες και έχει ετερογενή κλινική εικόνα (7) . Οι μεταλλάξεις της φιλαγκρίνης Τα αίτια της ατοπικής δερματίτιδας είναι πολύπλοκα και πο- λυπαραγοντικά. Η παθοφυσιολογία της ατοπικής δερματίτιδας περιλαμβάνει μια πολύπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ ενός δυ- σλειτουργικού επιδερμικού φραγμού, των ανωμαλιών του μικρο- βιώματος του δέρματος και μιας κυρίως στρεβλής ανοσολογικής απορρύθμισης τύπου 2 (7) . Ο ισχυρότερος γενετικός κίνδυνος για ατοπική δερματίτιδα που έχει ταυτοποιηθεί μέχρι στιγμής σχετίζεται με μεταλλάξεις απώ- λειας λειτουργίας στην πρωτεΐνη φραγμού του δέρματος φιλα- γκρίνη, που κωδικοποιείται από το γονίδιο FLG. Το φράγμα καταστρέφεται περαιτέρω από μικροβιακή δυσβίωση, συμπεριλαμβανομένου του αποικισμού με ζυμομύκητες και ως αποτέλεσμα επάγονται φλεγμονώδεις αποκρίσεις. Οι τοπικές ανοσοαποκρίσεις Th2 μειώνουν περαιτέρω τη λειτουρ- γία του φραγμού και οδηγούν στον κνησμό (7) . Αντιμετώπιση Η συχνή εφαρμογή κατάλληλων ενυδατικών ουσιών, όπως φυ- σιολογικών μειγμάτων λιπιδίων και λιπιδίων που κυριαρχούν σε κεραμίδια, ενισχύουν την ενυδάτωση του δέρματος, μειώνουν τον βακτηριακό αποικισμό και βελτιώνουν τη λειτουργία του δερμα- τικού φραγμού (5) . Η φαρμακευτική αντιμετώπιση συνήθως περιλαμβάνει (5,7,9) : Τοπικά κορτικοστεροειδή (π.χ. mometasone): Υποστηρίζο- νται ευρέως ως η πρώτης γραμμής αντιφλεγμονώδης θεραπεία. Τα ενδορρινικά αντιισταμινικά παρέχουν υψηλή συγκέντρωση του φαρμάκου σε στοχευμένη περιοχή, με αποτέλεσμα λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες και ταχεία έναρξη δράσης ∆ιαχείριση παθήσεων στο φαρμακείο 28 Φεβρουάριος – Μάρτιος - Απρίλιος 2025 |