Φαρμακευτικός Κόσμος, Τεύχος #199

ΑΞΊΖΕΙ ΝΑ ΕΠΕΝΔΎΣΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΑΚΡΙΤΙΚΈΣ ΓΩΝΙΈΣ ΤΗΣ ΧΏΡΑΣ ΜΑΣ Είναι κοινωνικά απαράδεκτο να είναι «μέτρια» μητέρα και να μην προτεραιοποιεί απόλυτα την οικογένειά της. Ταυτόχρονα, εάν δεν κυνηγήσει τις φιλοδοξίες της και δεν χτίσει σωστά και στοχοπροση- λωμένα την καριέρα της, δεν «σέβεται» αρκετά τον εαυτό της. Μια γυναίκα σήμερα καλείται να γερνάει όμορφα και να προσέχει την εικόνα της. Να μη βάλει κιλά, αλλά να κάνει οικογένεια, χωρίς ταυ- τόχρονα να θυσιάσει τις σπουδές της. Πρέπει να τρέφεται σωστά και να γυμνάζεται, αλλά να βρίσκει χρόνο να παίξει και να διαβάσει με τα παιδιά της. Και όλα τα παραπάνω δεν πρέπει να στερούν από την κοινωνικότητά της αλλά ούτε από την εργασιακή της απόδοση. Πάνω απ’ όλα, η γυναίκα είναι ενστικτωδώς φροντιστής και τροφός. Συνεπώς η επιλογή του επαγγέλματος της φαρμακοποιού είναι μια εύκολη επιλογή καθότι «μιλάει» στα ένστικτά της. Έτσι βρέθηκα και εγώ, δεύτερης γενιάς φαρμακοποιός, στο ακριτικό Σουφλί του νομού Έβρου να προσπαθώ να ισορροπώ όλους αυτούς τους ρόλους με τρόπο αξιοπρεπή και επιστημονικό. Η διαφορά μου από όλες τις υπόλοιπες συναδέλφους είναι ότι εκτός από όλους τους περίπλοκους ρόλους που περιέγραψα παραπάνω, έχω να αντιμετω- πίσω και τις προκλήσεις της απόστασης, αλλά και της απομόνωσης που αναπόφευκτα αυτή συνεπάγεται. Δεν είναι όλες οι πτυχές της ζωής στην ακριτική επαρχία δυσάρε- στες. Είναι κατά κανόνα μια καθημερινότητα με πολύ λιγότερο stress. Έχουμε την πολύτιμη άνεση του χώρου και του χρόνου. Δεν ταλαιπω- ρούμαστε σε καθημερινή βάση για μια θέση πάρκινγκ, για να κάνουμε το αυτονόητο, να πάμε στο σπίτι ή στη δουλειά μας. Δεν είναι απαραί- τητο να συνοδεύουμε πάντα τα παιδιά μας στις απογευματινές τους μετακινήσεις ή στο παιχνίδι τους. Είναι πολύτιμη η ψυχική ηρεμία που μπορεί να σου εξασφαλίζει το να ζεις ως γνωστός μεταξύ γνωστών. Και επαγγελματικά όμως εντοπίζω πολλά προτερήματα στη ζωή στην επαρχία. Δουλεύουμε με συγκεκριμένους ασθενείς και όχι με περαστικούς. Αυτό διευκολύνει πολλές παραμέτρους της καθημε- ρινότητας του φαρμακείου, όπως είναι η διαχείριση του stock και των αποθεμάτων ή ακόμα και ο καλύτερος έλεγχος των ελλειπτικών φαρμάκων. Ταυτόχρονα, οι μεγάλοι μέσοι όροι ηλικίας των ασθενών μας τους καθιστά κατά κανόνα ασθενείς πολυφαρμακίας, γεγονός λυπηρό, πλην όμως προσοδοφόρο για το φαρμακείο. Αυτό όμως το γεγονός μπορεί να αποδειχθεί δίκοπο μαχαίρι για την ποιότητα της κοινωνικής ζωής της γυναίκας φαρμακοποιού, ειδικά στην ακριτική επαρχία. Βλέπω μέρα με τη μέρα τον τόπο μου, όπου γεννήθηκα, ζω και υπη- ρετώ, συνεχώς να γερνάει και να συρρικνώνεται. Ταυτόχρονα, κυο- φορώ το πρώτο μου παιδάκι και καλούμαι να αναθρέψω τη νεαρή μου οικογένεια με τρόπο που δεν θα μου επιτρέψει να της προσφέρω την ισότητα των ευκαιριών που απολαμβάνουν άλλες οικογένειες. Για το δικό μου παιδί δεν προβληματίζομαι αν θα πάει σε ιδιωτικό ή δη- μόσιο σχολείο, αλλά αν θα γεννηθούν αρκετά παιδάκια ώστε να έχει συμμαθητές και τη δική του τάξη στο σχολείο του. Ξέρω ότι δεν θα γίνει ποτέ κολυμβητής, καθότι το κοντινότερο κολυμβητήριο βρίσκε- ται 70 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου. Και για όλα τα παραπάνω, δεν είναι οικονομικοί οι λόγοι που δεν μπορώ να του τα προσφέρω, αλλά οι μεγάλες αποστάσεις και η έλλειψη του χρόνου στην οποία μας οδηγούν οι απαιτήσεις και η ίδια η φύση της δουλειάς μας. Και αν η δουλειά μας θεωρείται απαιτητική για όλους τους συναδέλ- φους της χώρας, στην περίπτωση του ακριτικού επαρχιακού φαρ- μακείου οι απαιτήσεις και οι ευθύνες διπλασιάζονται. Οι υπηρεσίες που προσφέρουμε δεν είναι απλά φαρμακευτικές αλλά ουσιαστικά καλούμαστε να καλύψουμε το σύνολο των κενών του υγειονομικού συστήματος, με τρόπους που συχνά υπερβαίνουν το γνωστικό μας αντικείμενο. Παίρνουμε ευθύνες που είναι παντελώς εκτός του φάσματος των αρμοδιοτήτων μας, αλλά που δυστυχώς δεν είναι κανένας άλλος εκεί για να τις πάρει. Οι ανάγκες αυτές γεννιούνται από τη γενικότερη τάση αποεπένδυσης που επιδεικνύει η πολιτεία και τα όργανά της, για το σύνολο της ελληνικής επαρχίας, μη λαμβάνοντας υπόψιν τις ιδιαίτερες γεωπολιτικές συνθήκες που διέπουν περιοχές σαν τις δικές μας και που δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να εξισωθούν με τις ανάγκες ενός αστικού περιβάλλοντος. Ειδικά όσον αφορά βασικές υποδομές, όπως οι εκπαιδευτικές, οι υγειονομικές και οι κοινωνικές υπηρεσίες. Αυτές είναι λάθος να διανέμονται με βάση τα πληθυσμια- κά κριτήρια στην περίπτωση της ακριτικής επαρχίας, αλλά θα έπρεπε να λαμβάνεται κυρίως υπόψιν ο μεγαλύτερος παράγοντας δυσκολί- ας που είναι η απόσταση. Και αξίζει να επενδύσουμε στις ακριτικές γωνιές της χώρας μας, καθότι αυτές είναι που κρατάνε το έθνος μας συμπαγές. Γιατί είναι γεμάτες από γυναίκες σαν εμένα που φέρουν με περηφάνια όλους αυτούς τους ρόλους και ταυτόχρονα δεν τρο- Άννα Κυριακούδη Φαρμακοποιός M.Sc. Κλινικής Φαρμακολογίας Μέλος ΔΣ Φ.Σ. Έβρου φαρμακευτικών συλλόγων ή του ΠΦΣ, η ίδρυση κέντρων Δημιουρ- γικής Απασχόλησης (ΚΔΑΠ) για παιδιά φαρμακοποιών, όπως και η διοργάνωση σεμιναρίων και ομάδων υποστήριξης είναι μερικές από τις προτάσεις για τη βελτίωση της καθημερινότητάς τους. Από την πλευρά του ο ΠΦΣ και το ΙΔΕΕΑΦ διοργάνωσαν διαδικτυακό σεμινάριο με θέμα «Γυναίκα Φαρμακοποιός- Διαχείριση πολλαπλών ρόλων», ένα σεμινάριο ανάπτυξης δεξιοτήτων σε μια προσπάθεια να καλλιεργήσουν εργαλεία, όπως ευελιξία, προσαρμοστικότητα, αυτο- φροντίδα, σύνδεση με τους άλλους και ανθεκτικότητα που θα υπο- στηρίξουν τις γυναίκες όχι μόνο στην επαγγελματική αλλά και στην προσωπική εξέλιξη. Είναι ολοφάνερο ότι οι γυναίκες - φαρμακοποιοί δεν ζητούν ειδική μεταχείριση. Ζητούν από ένα κράτος δικαίου, ένα κράτος με κοινωνι- κή ευαισθησία και παράλληλα ένα κράτος που πρέπει να αντιμετωπί- σει το οξύ δημογραφικό του πρόβλημα να σεβαστεί το δικαίωμα της γυναίκας φαρμακοποιού τόσο στη μητρότητα όσο και στην επαγγελ- ματική σταδιοδρομία. Οργάνωση – λειτουργία φαρμακείου 20 | Μάιος – Ιούνιος 2024 |