Φαρμακευτικός Κόσμος, Τεύχος #173

| Φεβρουάριος - Μάρτιος - Απρίλιος 2019 | 27 ΔΕΚΑΕΤΊΑ 1989-1999 Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, σε μια περίοδο που η χώρα άρχισε να μπαίνει σε τροχιά σταθερότητας και ανάπτυξης, λόγω και της προσπάθειας εισόδου στο ενιαίο νόμισμα, το ελληνικό φαρμακείο βρίσκονταν σε μια αρκετά καλή κατάσταση. Φυσικά, η επαγγελματική θέση του φαρμακοποιού δεν είχε αλλά- ξει σε σχέση με το παρελθόν, ήταν επικουρική στο σύστημα της δημόσιας υγείας και της κοινωνικής ασφάλισης, δυσανάλογη με την πραγματική συνεισφορά του στην κοινωνία. Όμως, στο άνοιγμα της εποχής του «εκσυγχρονισμού», η οικονομι- κή του κατάσταση βελτιωνόταν συνεχώς, η κίνηση των φαρμάκων του –που αφορούσαν πάντως κατά κύριο λόγο ήπιες παθήσεις, αν εξαιρέσουμε τα αντιβιοτικά ή παθήσεις όπως η υπέρταση– ήταν ικανοποιητική, το περιθώριο κέρδους του ήταν υψηλό. Τα λίγα προβλήματά του ήταν η υπέρογκη γραφειοκρατία, οι καθυστερήσεις πληρωμής του από τα ασφαλιστικά ταμεία και κάποια ζητήματα ασφάλειας που οφείλονταν στη συμπεριφορά εθισμένων σε ναρκωτικές ουσίες ατόμων. Σε επιχειρηματικό επίπεδο, η αγοραστική δύναμη της πελατείας του επέτρεπε ανοίγματα σε νέες και πιο κερδοφόρες κατηγορί- ες επαγγελματικής ύλης, αυτές της ομορφιάς και της ευεξίας, για τις οποίες απελευθερώνονταν τα ράφια του, μετά την εισαγωγή της πρωτοποριακής –για την εποχή– συρταριέρας φαρμάκων. Από την άλλη, λέξεις που σήμερα είναι καθημερινότητα, όπως «marketing», «merchandising» ή φράσεις όπως cross selling ήταν ακόμα άγνωστες στο φαρμακοποιό. Επιπλέον, κανένας δεν του δίδασκε ούτε την ανάγκη της επικοινω- Οι συνάδελφοι που εργαζόμασταν τότε ως ιδιοκτήτες φαρμακείου είχαμε ένα επάγγελμα ανοιχτό, με χωροταξική κατανομή και πληθυσμιακά κριτήρια σε όλους τους νομούς της χώρας, ενώ οι υπόλοιποι απασχολούνταν είτε ως εργαζόμενοι στη φαρμακοβιομηχανία και σε εταιρείες καλλυντικών είτε ως ιδιοκτήτες φαρμακαποθηκών. Η σχέση μας με την Πολιτεία ήταν τυπική, ομαλή. Είχαμε διεκδικήσει και κερδίσαμε καλύτερα πε- ριθώρια κέρδους. Μία μεγάλη κατάκτηση ήταν επίσης η καθιέρωση του συστήματος της απλής αναλογικής για την εκλογή των οργάνων μας, τόσο στους συλλόγους όσο και στον ΠΦΣ. Η συνεργασία μας με τους φαρμακοϋπαλλήλους (ΤΕΑΥΦΕ) για το ωράριο, τις άδειες, τα ρεπό, τις συνθήκες εργασίας κ.λπ . ήταν εξαιρετική. Πολύ εποικοδομητική ήταν και η συνεργασία μας με τους γιατρούς, τους οδοντιάτρους και τους νοσηλευτές, που κατέληξε στη δημιουργία ενός διυγειονομικού οργάνου. Οι σχέσεις μας με τους πελά- τες-ασθενείς ήταν πάντα εξαιρετικές. Το φαρμακείο είναι το πρώτο μέρος που θα καταφύγει ο ασθενής για μία συμβουλή ή για την παροχή πρώτων βοηθειών. Εμπιστεύεται τον φαρμακοποιό της γειτονιάς του, τον θεωρεί φίλο του. Ηλίας Παπαμιχαήλ Συνταξιούχος φαρμακοποιός, τ. μέλος του ΔΣ του ΠΦΣ, τ. αντιπρόεδρος του ΦΣΑ νίας ούτε την τεχνική της καθιέρωσης σχέσης με τον ασθενή. Αν και το 1990 οι φαρμακοποιοί Helper & Strand έθεσαν την έννοια της φαρμακευτικής φροντίδας, θεσμοθετώντας για πρώτη φορά την από κοινού με τον ασθενή θέσπιση θεραπευτικών στόχων, τί- ποτε απ’ όλα αυτά δεν ήταν σε θέση να παρατηρήσει ο Έλληνας φαρμακοποιός. Κύρια δουλειά του ήταν να εκτελέσει τη συνταγή του γιατρού. Ο γιατρός αποφάσιζε, ο ασθενής συμμορφωνόταν, ο φαρμακοποιός συγκατάνευε και εκτελούσε. Ο Βασίλης Πρεβενιός στο φαρμακείο του, Κατάπολα Αμοργού, 1994 Ανέμελοι κι ανυποψίαστοι