Φαρμακευτικός Κόσμος, Τεύχος #150

132 ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΖΩΗ & ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ / ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΜΝΗΜΗ ΝΙΚΟΛΑ ΜΝΗΜΗ ΝΕΟΤΗΤΑΣ Σίγουρα αυτός ο ήχος μεσ’ τον ύπνο μας δεν ήτανε το φτερούγισμα των περιστεριών στην ταράτσα μας Τη μέρα που πέθανε ο Ξυλούρης, δούλευα στο φαρμακείο του Χρήστου στην Κοκκινιά (Νίκαια τη λέγαμε). Μπαίνανε οι πελάτες, απέναντι είχαμε ένα γιατρό του ΙΚΑ, έστελνε συνταγές και σ’ ένα διάλειμμα μεταξύ μιας πίεσης και μιας πελάτισσας που ‘θελε ένα Crystal Color, άνοιξα το ραδιάκι, που ’χαμε στο γραφείο και: «Σήμερα το πρωί πέθανε ο τραγουδιστής Νίκος Ξυλούρης», μετά ένα τραγούδι του… Έτσι απλά είπε: «Σήμερα το πρωί…» Ένα πουλί πέταξε από το ιατρείο του Μπορέτη και ήρθε και κάθισε στη μαρκίζα του φαρμακείου. Ένα άλλο πουλί πήρε βόλτα το αναπαυτήριο των καλοκαιριών μας κι άρχισε να τσιμπολογάει σ’ ένα ρυθμό και μ’ ένα σκοπό μιας… απότομης ενηλικίωσης. Πεθαίνει, ρε γαμώτο, άνθρωπος σαν τον Ξυλούρη; Όλο το καλοκαίρι το περιμέναμε μα δε θέλαμε να το πιστέψουμε. Είχανε κυκλοφορήσει τα «Επίκαιρα» τότε με μια φωτο- γραφία του απ’ έξω και από κάτω: «Έβαλε ο Θεός σημάδι/ παλικάρι στα Σφακιά». Τι σημάδι; Ποιο παλικάρι; Το διαβά- ζαμε και δε θέλαμε να το πιστέψουμε. Μετά έγινε μια συναυλία στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, σπάσαμε μια πόρτα, μπήκαμε στον αγωνιστικό χώρο, κάτσαμε κάτω από τα γκολπόστ. του Νίκου Κουσαθανά