Φαρμακευτικός Κόσμος, Τεύχος #141

εργοδότες στη χώρα —, για το ότι φορολογούμαστε σε πολύ μεγάλο βαθμό στην Ελλάδα, για το ότι κρα- τάμε εδώ την παραγωγή μας, ενώ υπάρχουν πολύ χαμηλότερου κόστους λύσεις, ακόμη και σε γειτονι- κές χώρες. Είναι μεγάλο θέμα κοινωνικής ευθύνης το ότι η Εlpen, η Βιανέξ, η Pharmathen, η Demo, η Uni-Pharma, η Galenica κ.ά. κρατάνε τα εργοστάσιά τους στην Ελλάδα, όταν οι σειρήνες του κέρδους υπό- σχονται 50% μείωση του κόστους παραγωγής. Κάθε υπεύθυνη επιχείρηση καταλαβαίνει ότι είμαστε όλοι μέρος μιας κοινότητας και, όσο καλύτερα πηγαί- νει η κοινότητα, τόσο καλύτερα πηγαίνουμε κι εμείς⋅ όσο μπορεί κανείς και συνεισφέρει στην κοινότητα, τόσο υπάρχει και μια ανταποδοτικότητα. Έτσι, έχουμε και ένα οργανωμένο τμήμα συγκεκριμένων δράσεων που εστιάζουν σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, σε πα- ραμεθόριες περιοχές, σε μικρά νησιά, στον πολιτισμό, στον αθλητισμό, σε όλα όσα συνθέτουν μια κοινωνία. Η πολιτική του φαρμάκου Ας περάσουμε όμως σε κάποιες γενικότερες ερω- τήσεις φαρμακευτικής πολιτικής. Πιστεύετε ότι τα μέτρα που έχουν ληφθεί για τον εξορθολογισμό των δαπανών εξυπηρετούν στην πράξη αυτό το σκοπό; Τα προηγούμενα χρόνια, όλες οι δαπάνες υγείας είχαν βρεθεί εκτός ελέγχου. Ο πληθωρισμός των παρόχων υγείας —γιατρών, φαρμακοποιών, φαρμακαποθηκών, φαρμακευτικών εταιρειών— και η έλλειψη ελέγχου από το κράτος δημιούργησαν εν μέρει προκλητή ζή- τηση στην αγορά του φαρμάκου, η οποία με τη σειρά της συνετέλεσε στην αύξηση της δαπάνης. Αυτό είναι κάτι που η Πανελλήνια Ένωση Φαρμακοβιομηχανίας είχε επισημάνει εδώ και μία δεκαετία, καθώς βλέπαμε ότι βαδίζαμε σ’ ένα τοίχο: το να μην πληρωνόμαστε. Και αυτό έγινε με την πληρωμή των υπέρογκων χρεών των νοσοκομείων και των ασφαλιστικών ταμείων προς τις εταιρείες με ελληνικά ομόλογα, τα οποία δυστυχώς λόγω της οικονομικής κρίσης συμπεριλήφθηκαν στο PSI, χάνοντας έτσι την αξία τους. Το σίγουρο λοιπόν είναι πως έπρεπε να γίνει μια πα- ρέμβαση. Στην πραγματικότητα όμως δεν υπήρξε ποτέ συστηματικό σχέδιο μιας συνολικής φαρμακευτικής πολιτικής, σε σχεδιασμό και υλοποίηση. Υπό την πολύ μεγάλη πίεση της τρόικας, εξαντλήσαμε θεωρητικά σε επίπεδο σχεδιασμού φαρμακευτικής πολιτικής ό,τι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κανείς, αλλά σε επίπεδο υλοποίησης λίγα πράγματα έγιναν μέχρι τέλους. Έπρεπε λοιπόν να ληφθούν τελικά τα συγκεκριμένα μέτρα; Πολλά απ’ αυτά τα μέτρα ήταν αναγκαία. Σαφέστατα έπρεπε να υπάρξει μια παρέμβαση στις τιμές, όπως έπρεπε να επανακυκλοφορήσει η θετική λίστα. Η σημερινή λίστα είναι προς τη σωστή κατεύθυνση από πλευράς κατηγοριοποίησης σε ομοειδή φάρμα- κα, αλλά η εφαρμογή της πρέπει να συνδυαστεί με θεραπευτικά πρωτόκολλα και παρακολούθηση της συνταγογραφίας των γιατρών, αλλιώς δεν θα απο- δώσει ποτέ. Δεν λέει κανείς να μην εφαρμοστούν στην Ελλάδα μο- ντέλα που έχουν εφαρμοστεί σε άλλες χώρες, αλλά θα πρέπει να θυμόμαστε ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις είχαν ληφθεί υπόψη κι άλλες παράμετροι. Πρώτα εφαρμόζει κανείς θεραπευτικά πρωτόκολλα, φαρμακοοικονομική αξιολόγηση νέων θεραπειών, λίστα, προϋπολογισμό στο γιατρό, ενημέρωση και εκπαίδευση του κοινού και μετά εφαρμόζει π.χ. το σύστημα της δραστικής ουσίας, το οποίο δεν μπορεί να αποδώσει μόνο του. Έχει εκφραστεί η άποψη ότι οι φαρμακευτικές δα- πάνες θα πρέπει να οριστικοποιηθούν στο 1% του ΑΕΠ της χώρας. Εσείς πιστεύετε ότι αυτό επαρκεί; Το ΑΕΠ είναι ένας λάθος δείκτης. Φυσικά πρέπει να υπάρχει ένα πλαφόν, το οποίο όμως εξαρτάται πρώτα απ’ όλα από το τι πορεία έχει το ΑΕΠ της χώρας⋅ αν είναι συνέχεια πτωτικό, πρέπει να εξασφαλιστεί ότι θα συνεχίσουν να παρέχονται κάποιες υπηρεσίες στους πολίτες. Πιστεύω πως η κατά κεφαλήν δαπάνη θα ήταν πιο κατάλληλη σαν δείκτης, δηλαδή το πόσα χρή- ματα πρέπει και μπορεί να ξοδεύει το σύστημα υγείας για κάθε ασφαλισμένο. Για τον πληθυσμό της Ελλάδος, με βάση τα δεδομένα και το προϊοντικό μείγμα που υπάρχει στη χώρα σή- μερα, νομίζω ότι γύρω στα 2,5 δισ. εξωνοσοκομειακή φαρμακευτική δαπάνη είναι κάτι το ρεαλιστικό και πα- ραμένει στα πλαίσια που θα πρέπει μια οικονομία και μια κοινωνία σαν την Ελλάδα να μπορεί να χρηματοδοτεί. Όλα αυτά βέβαια υποθέτοντας ότι δεν θα αυξηθεί ιδιαίτερα η συμμετοχή των ασφαλισμένων. Διότι αν πάμε σ’ ένα μοντέλο με μεγαλύτερη ιδιωτική συμ- μετοχή, μπορεί αυτό το ποσό να πέσει και στα 2 δισ. Σε περίπτωση όμως που αυξηθεί η ιδιωτική συμμετο- χή, πρέπει να βάλουμε απαράβατες δικλείδες ασφα- λείας για τους οικονομικά ασθενείς, αλλά και να γίνει ένας σχεδιασμός που προβλέπει κίνητρα για τη χρήση φθηνότερων φαρμάκων. Είμαστε υπερήφανοι για το γεγονός ότι διατηρούμε όλες τις θέσεις εργασίας, για το ότι φορολογούμαστε σε πολύ μεγάλο βαθμό στην Ελλάδα, για το ότι κρατάμε εδώ την παραγωγή μας, ενώ υπάρχουν πολύ χαμηλότερου κόστους λύσεις, ακόμη και σε γειτονικές χώρες. óõíÝíôåõîç 48