Φαρμακευτικός Κόσμος, Τεύχος #138

ΟΜανώλης Μιτάκης είναι φαρμακοποιός, αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Εθνοφαρμακολογίας, emitak@otenet.gr Αν δεν μπορείς… Εκείνος που ονειρευόταν τον εαυτό του γιατρό, δεν ήξερε να μιλάει στους ασθενείς· εκείνος που φανταζόταν τον εαυτό του διευθυντή, δεν ήξερε τι θα πει πελάτης· εκείνος που θεωρούσε το φαρμακείο νεκροταφείο στα- διοδρομιών, μισούσε θανάσιμα τη νομοθεσία και τις διαδικασί- ες – αυτό που περιγράφεται στα βιβλία του management με τη φράση «εξωτερικό περιβάλλον της επιχείρησης». Για τους λό- γους αυτούς, κάποια μέρα πάτη- σε το πόδι του στο φαρμακείο ο βοηθός. Ο υπάλληλος άλλαξε δραματικά την εικόνα του φαρμακείου. Δεν ξέρω αν ήταν συνειδητοποιημέ- νος φαρμακοϋπάλληλος. Ξέρω όμως ότι γελούσε. Δεν ξέρω αν το όνειρο του ήταν να γίνει για- τρός. Ξέρω όμως ότι παρακολου- θούσε στενά τις συνταγές των γιατρών και σε σύντομο χρονι- κό διάστημα ήξερε τι γράφουν και σε ποια νόσο. Ούτε και ξέρω αν είχε σπουδάσει γραφολογία, αλλά τη συνταγή του γιατρού τη διαβαζε και την εκτελούσε χωρίς λάθη. Το ίδιο συνέβαινε και με τις επιταγές της επιχείρησης, με τα « Ζ » της ταμειακής, και με τις τραπεζικές συναλλαγές που του ζητούσε ο φαρμακοποιούλης να εκτελέσει όταν εκείνος «έλειπε σε συνέδριο». Μια μέρα ο φαρμακοποιούλης έφερε και δεύτερο υπάλληλο. Είχε πια γίνει φαρμακοποιός. Είχε γίνει διευθυντής στο φαρμακείο του. Ο κύριος διευθυντής έκανε όλα τα καλά και τα στραβά που κάνουν οι δι- ευθυντές τον καλό καιρό. Μόνο που κάποια στιγμή έπιασε φουρτούνα στο εξωτερικό περιβάλλον της επιχείρησης. Πτώση τιμών στα φάρμακα, rebate, απώλεια αγοραστικής δύναμης των ασθενών, αφερέγγυα ταμεία που δεν πληρώνουν, και άλλα πολλά. Πώς αντέδρασε άραγε ο κύριος δι- ευθυντής; Άρχισε να κλαψουρίζει στο διαδίκτυο. Όταν είδε ότι κι άλλοι γράφουν τα ίδια, άρχισε να τα λέει στους υπαλλήλους του. Η μέρα του κυρίου διευθυντή ξεκινούσε με κρίση και τελείωνε με κρίση. Και οι υπάλ- ληλοι άρχισαν τη χαρτομαντεία, για να μάθουν ποιος θα απολυθεί πρώτος. Έτσι, σταμάτησε το κέφι για δουλειά. Κι οι πελάτες το κατάλαβαν. Δεν ξέρω εάν οι υπάλληλοι θα βρουν θαλπωρή σε κάποιο άλλο φαρμακείο. Ειναι κρίση βλέπετε. Εκείνο που σίγουρα ξέρω είναι ότι ο φαρμακοποιός αυτός ετοιμάζεται να ξαναγίνει φαρμακοποιούλης. Εάν δεν θέλετε να έχετε την ιδία τύχη με αυτόν, η πρότασή μου είναι να σταματήσετε να μεταφέρετε τα κακά νέα κάθε μέρα στους υπαλλήλους σας, σαν να τους προετοιμάζετε για απόλυση. Είστε διευθυντής. Και η κο- ρυφή αυτή, δυστυχώς, ακόμα και μέσα σε ένα φαρμακείο, έχει μοναξιά. Γι’ αυτό, προτιμήστε να συζητήσετε μαζί τους το πώς θα βελτιωθεί το σέρβις στον πελάτη, είτε σε επίπεδο προϊόντος – κάτι ακούνε – είτε σε επίπεδο υπηρεσιών –κάτι καταλαβαίνουν– είτε σε επίπεδο χωροταξικό – κάτι βλέ- πουν. Με άλλα λόγια, οι άνθρωποί σας κάτι ξέρουν, κι αν συνεργαστείτε μαζί τους τώρα στην κρίση, θα σας βοηθήσουν να την ξεπεράσετε. Όπως λέει κι ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Αν δεν μπορείς να χτίσεις, μπορείς να σκάψεις. Αν δεν μπορείς να γίνεις, μπορείς να είσαι».  áðüøåéò 24 Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας φαρμακοποιούλης. Και γιατί παρακαλώ φαρμακοποιούλης κι όχι φαρμακοποιός; Διότι δεν το ήθελε ο άμοιρος. Γι’ αλλού πήγαινε κι αλλού βρέθηκε. Δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα πει κάνω καριέρα μέσα σε φαρμακείο. μανώλης μιτάκης