Φαρμακευτικός Κόσμος, Τεύχος #173

32 | Φεβρουάριος - Μάρτιος - Απρίλιος 2019 | Ιστορική αναδρομή Τ ΟΥ Ε Λ Λ ΗΝ Ι ΚΟΥ ΦΑ ΡΜΑ Κ Ε Ι ΟΥ δυνο να παραμείνει στο ράφι να ρευστοποιείται σε πολύ χαμηλές τιμές. Τα ίδια τα φαρμακεία έκαναν την αγορά ακόμα πιο εχθρική από όσο ήδη ήταν λόγω της κρίσης και η έλευση των e-shop έδω- σε τη χαριστική βολή στο όποιο συμπληρωματικό εισόδημα είχαν τα φαρμακεία από το χώρο της ευεξίας και της ομορφιάς, οδηγώ- ντας ολόκληρες κατηγορίες προϊόντων στο ηλεκτρονικό εμπόριο ή στο να διακινούνται με συμπιεσμένα περιθώρια κέρδους. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η έλλειψη της κάθετης ολοκλήρωσης των συνεργατικών δικτύων από τις συνεταιριστικές φαρμακαποθήκες Τη δεκαετία του ’90 η επιστημονική ιδιότητα του φαρμακοποιού ήταν κάτι παραδεκτό από όλη την κοινωνία, ενώ σήμερα θεωρείται επιβεβλημένη η καθημερινή του προσπάθεια για να αναδεικνύει την επιστημονική του αξία. στη χονδρική, σε δίκτυα φαρμακείων στη λιανική, μέσα σε όλη αυτή την πορεία των 30 ετών, φαντάζει υπό το φως των εξελίξε- ων κραυγαλέα», εξηγεί ο Γιώργος Κουτέπας . Αλλά και σε επικοινωνιακό επίπεδο, η σχέση φαρμακοποιού-ασθε- νή περνάει τη δική της κρίση. «Οι φαρμακοποιοί αυτήν την περίοδο προώθησαν στο έπακρο την ιδέα των ασφαλών υποκατάστατων των συνταγογραφούμε- νων φαρμάκων. Έτσι, στο μυαλό πολλών ασθενών καθιερώθηκε η ιδέα πως «ό,τι είναι φυσικό» συνεπάγεται ότι είναι και ασφα- λές. Μόνο που στα μυαλά κάποιων άλλων ωρίμασε η ιδέα ότι αν κάτι είναι τόσο ασφαλές, δεν χρειάζεται κανάλια ειδικών, όπως οι φαρμακοποιοί, για να διακινηθεί. Σύντομα, μετά την εξοικεί- ωση του κόσμου στην ψηφιακή τεχνολογία, άρχισαν να εμφανί- ζονται «κέντρα υπεύθυνης ενημέρωσης σε θέματα υγείας» στον κυβερνοχώρο. Στην αρχή είχαν αποκόμματα από επιλεγμένα άρ- θρα εφημερίδων. Στη συνέχεια, προστέθηκαν άρθρα παγκοσμί- ων γκουρού επί του θέματος υγείας. Και στο τέλος προστέθηκαν «μαρτυρίες ασθενών», που εγκατέλειψαν κάθε θεραπεία για να φάνε… «το πεπόνι της ερήμου» που θα τους θεράπευε το χρόνιο πρόβλημά τους. Οι μαρτυρίες ασθενών ήταν ένα καίριο χτύπη- μα στη συμβουλή του φαρμακοποιού. Και τούτο διότι καταρχάς δημιουργούσε μια ψηφιακή γειτονιά, μια κοινότητα ανθρώπων που έχουν το ίδιο πρόβλημα. Και όταν σε όλο τον κόσμο οι ασθε- νείς γίνονται καλά, γιατί να μην ακούσει ο ασθενής-πελάτης του φαρμακείου τη συμβουλή τους;», διερωτάται με νόημα ο Μα- νώλης Μιτάκης . Έτσι, ενώ τη δεκαετία του ’90 η επιστημονική ιδιότητα του φαρμα- κοποιού ήταν κάτι δεδομένο και παραδεκτό από όλη την κοινωνία, σήμερα παρά την εξέλιξη των νέων φαρμακοποιών σε επιστημο- νικό επίπεδο, θεωρείται επιβεβλημένη η καθημερινή του προσπά- θεια για να αναδεικνύει την επιστημονική του αξία. Συνέπεια αυτής της βαθιάς οικονομικής, θεσμικής, αξιακής κρίσης είναι να βυθιστεί το επάγγελμα μέσα στη δίνη των ενδοκλαδικών αντιθέσεων: οξύνεται η διαστρωμάτωσή του, διαταράσσεται η ενότητά του. Οι διεκδικήσεις γίνονται πλέον δύσκολες, γιατί από τη μια ο κλάδος έχει μικρή διάθεση να ακούσει και ακόμη μικρό- τερες αντοχές για να προσαρμοστεί και από την άλλη οι κυβερ- νήσεις έχουν άλλες προτεραιότητες, δεν αποφασίζουν μόνες τους και δεν θεωρούν πια τη συνδικαλιστική έκφραση ικανό και ισότιμο διαπραγματευτή-συνομιλητή. Επέρχεται, έτσι, σταδιακή αποστασι- οποίηση από τους φαρμακευτικούς συλλόγους και τελικά απώλεια της συλλογικής συνείδησης μεγάλου μέρους των φαρμακοποιών. Ο πρώτος νόμος του Zumurgy για την ανάπτυξη δυναμι- κών συστημάτων μας λέει («Ο νόμος του Μέρφυ», Arthur Bloch, 1992, εκδ. «Γράμματα»): «Αν ανοίξεις ένα κουτί με σκουλήκια, ο μόνος τρόπος για να τα βάλεις πάλι μέσα είναι να χρησιμοποιήσεις ένα μεγαλύτερο κουτί». Εμείς αναλωθήκαμε με το να προσπαθούμε να βάλουμε τα σκου- λήκια μέσα στο ίδιο κουτί που άνοιγαν τα εκάστοτε νομο- θετήματα, οι υπουργικές αποφάσεις και η πολιτική των ασφαλιστικών ταμείων… Απλά αμυνόμασταν για να ανα- χαιτίσουμε και να σταματήσουμε τα επιθετικά σε βάρος μας μέτρα και να διατηρήσουμε τα κεκτημένα, ασκώντας για το σκοπό αυτό κριτική στην υφισταμένη κοινωνική οργάνωση και αναζητώντας το πεδίο των ελιγμών μας στις αδύνατες πλευρές της. Όμως, δεν είχαμε προνοήσει να ανοίξουμε ένα μεγαλύτερο κουτί που θα ελαχιστοποιούσε τις αρνητικές συνέπειες των σε βάρος μας μέτρων, δηλαδή δεν χτίσαμε, δεν οικοδομήσαμε το μέλλον μας με δικές μας προτάσεις. Από την άλλη, η αμυντική μας πολιτική πήγε περίπατο – κι εδώ είναι το παράδοξο– στην περίπτωση του ωραρίου λειτουργίας του φαρμακείου. Μετά το τελευταίο νομοθέ- τημα που απελευθέρωσε το ωράριο, είχαμε τη διακριτική ευχέρεια να το διατηρήσουμε, όπως και έγινε σε κάποιον (και μόνο) φαρμακευτικό σύλλογο. Αρπάξαμε όμως την ευκαιρία του «νόμιμου» για να τα κάνουμε όλα μπάχαλο, με συνακόλουθα τώρα πια: Να αναζητούμε καινούργιους τρόπους αξιοπρεπούς ζωής. Να εντείνουμε τον ανταγωνι- σμό μεταξύ μας σε βαθμό «κακουργήματος», γεγονός που ήταν και η κύρια αιτία να κλείσουν χιλιάδες φαρμακεία. Να αδρανοποιήσουμε τη συνδικαλιστική μας δραστηριότητα, με τους συλλόγους να προσπαθούν μάταια να περιορίσουν τις επιπτώσεις. Να οδηγήσουμε σε διάλυση οποιαδήποτε έννοια συναδελφικότητας, αποθεώνοντας τον ατομικισμό σε όλο του το μεγαλείο! Γιώργος Πετρόπουλος Συνταξιούχος Φαρμακοποιός, Παλαίμαχος Συνδικαλιστής