Φαρμακευτικός Κόσμος, Τεύχος #141

Σε αυτήν την κατάσταση ο ασθενής είναι το πρώτο θύμα κι αυτό γιατί διακυβεύεται ό,τι πολυτιμότερο έχει: η ίδια η υγεία του. Δεν είναι βέβαια και το μόνο. Οι περισσότεροι που ενεργούν στο χώρο της δημόσιας υγείας μετρούν βαριές απώλειες. Έχασαν και συνεχίζουν να χάνουν εργασία, εισόδημα και μια σειρά δικαιωμάτων που αποκτήθηκαν μετά από χρόνια επίπονης δουλειάς. Στους δριμείς καιρούς της κρίσης και της ύφεσης είναι βέβαιο πως οι πολλοί χάνουν και δι- αμαρτύρονται. Και ακόμη πιο βέβαιο είναι πως —με την υποκίνηση του κοινωνικού αυτοματι- σμού από τους «κρατούντες»— οι περισσότεροι από αυτούς θα επιλέξουν να δείξουν με το δάκτυλό τους τον «απέναντι», χαρακτηρίζοντάς τον ως εχθρό ή επαγγελματικό αντίπαλο που κτυπά «κάτω από την ζώνη». Όλοι εναντίον όλων, αυτή είναι η εικόνα στο χώρο της δημόσιας υγείας σήμερα. Και στο επίκεντρο της δημόσιας αντιπαράθεσης; Γιατροί εναντίον φαρμακο- ποιών και τανάπαλιν για το ζήτημα της συνταγογράφησης δραστικής ουσίας και γενοσήμων. Μήπως όμως μια τέτοια αντιπαράθεση τεχνηέντως υπερβάλλεται και καλλιεργείται από τους κυρίαρχους κύκλους για να αποπροσανατολίσει, αποκρύπτοντας την πρόθεσή τους να αποδυναμώσουν τη δημόσια περίθαλψη παραδίνοντάς τη βορά σε μεγάλα ιδιωτικά ή/ και πολυεθνικά συμφέροντα; Η απάντηση είναι εύκολη, αν προσπαθήσουμε να αποστασιοποιηθούμε από το βάρος και την ένταση που βιώνουμε σήμερα στη δημόσια υγεία της χώρας μας και μεταφερθούμε σε χώρες που δεν έχουν εφαρμοστεί μνημονιακές πολιτικές, τις λεγόμενες «σταθερές χώρες», όπως είναι η Φινλανδία, Δανία, Γερμανία και Αυστρία. Εκεί αντιλαμβάνονται πως η εξειδίκευση στην υγεία, αποτέλεσμα της αλμα- τώδους ανάπτυξης της γνώσης και τεχνολογίας, καθιστά αδύνατο το χειρισμό του όγκου των πληροφοριών από ένα και μόνο επαγγελματία της υγείας. Εκεί κατανοούν ότι κάθε επαγγελματίας υγείας είναι μέρος της λύσης του προβλήματος του ασθενή και όχι η λύση. Η λύση είναι το αποτέλεσμα της συλλογικής προσπάθειας των επιστημόνων υγείας. Αυτών που θα διαγνώ- σουν το πρόβλημα και τα αίτιά του, θα συνεργαστούν για να προτείνουν την πλέον κατάλληλη θεραπευτική αγωγή, με βάση τις ιδιαιτερότητες του κάθε ασθενή, και θα φροντίσουν να εφαρμοστεί αυτή η αγωγή καθοδηγώντας τη συμμόρφωση του ασθενή στη θεραπεία, παρακολουθώντας την πορεία της πάθησης, καθ' όλη τη διάρκεια της θεραπείας, έτσι ώστε να επέμβουν αν χρει- αστεί για να την τροποποιήσουν μερικώς ή ολικώς. Εκεί έχουν συνειδητοποιήσει πως για να μπορέσει αυτή η συνέργεια να εφαρ- μοστεί αποτελεσματικά είναι απαραίτητη η κουλτούρα συνεργασίας και ο κα- θορισμός των ρόλων του κάθε επιστήμονα της υγείας, πέρα από συντεχνια- κές αντιπαραθέσεις ή στενά οικονομικά συμφέροντα. Εδώ, αλλιώς έχουν τα πράγματα. Οι αντιπαραθέσεις δεν είναι εύκολο να ξε- περαστούν, γιατί ούτε η υπάρχουσα εκπαιδευτική διαδικασία συμβάλλει προς αυτή την κατεύθυνση ούτε η κυριαρχούσα κουλτούρα του άκρατου ατομισμού βοηθάει στη δημιουργία του κλίματος, πάνω στο οποίο θα μπορούσε να ανθίσει η συνεργασία και να βελτιωθεί η επικοινωνία ανάμεσα στους επαγγελματίες της υγείας. Πόσω μάλλον στο περιβάλλον της κινούμενης άμμου της οικονομι- κής κρίσης που υπονομεύει κάθε προσπάθεια εγγύτητας των κλάδων υγείας. Όμως, δεν μπορούμε πια να μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια, παρακολου- θώντας το διχαστικό κλίμα μεταξύ μας να διογκώνεται μέχρι να μας πνίξει (επ’ ωφελεία των λίγων και επιτήδειων και σε βάρος των ασθενών). Ας είμαστε εμείς οι φαρμακοποιοί αυτοί που θα πάρουν πρώτοι πρωτοβουλίες που θα περι- λαμβάνουν προτάσεις για αναβάθμιση της σχέσης μας με τους γιατρούς, για τον καταμερι- σμό των ευθυνών του καθενός στην προσπάθεια για την πρόληψη και την αποτελεσματική εφαρμογή και παρακολούθηση των προτεινόμενων θεραπευτικών επιλογών. Έργο δύσκο- λο, το αναγνωρίζουμε, αφού πέρα από το επιστημονικό έργο που απαιτείται για τη διαμόρ- φωση των κατάλληλων προτάσεων, επιβάλλει και την καλλιέργεια κουλτούρας συνεργασίας. Αν όμως το φέρουμε σε πέρας, έχουμε κερδίσει ένα νέο αναβαθμισμένο ρόλο του φαρμακείου και του φαρμακοποιού μέσα από τη σύμπραξη των επαγγελματιών της υγείας, μια συμπαράτα- ξη και συμπόρευση που θα αποφέρει και τη δική μας οικονομική αναβάθμιση και —κυρίως— τη βελτιστοποίηση των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας προς το συμφέρον του ασθενή. Τάκης Χονδρογιάννης φαρμακοποιός - εκδότης Διχασμός ή συμπόρευση; Φθινόπωρο του 2013. Υπότο βάρος των μνημονιακών απαιτήσεων των δανειστών και της «συμμόρφωσης» των κυβερνόντων κλονίζεται ο χώρος της δημόσιας υγείας. Στην Ελλάδα της βαθιάς οικονομικής ύφεσης και της πολύπλευρης κρίσης, η Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας ήδη από το 2011 σωστά εκτίμησε ότι το 20%του πληθυσμού της χώρας δεν θα έχει πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες υγείας. Αν συνυπολογισθεί και η ιστορικά βεβαιωμένη διαπίστωση ότι χώρα που κατέφυγε στη «στήριξη» του ΔΝΤ υπέστη κατακρήμνισητου προσδόκιμου ζωής των πολιτών της κατά 8-12%, αντιλαμβάνεται ο οποιοσδήποτετη ζοφερή πραγματικότηταπου βιώνει ο καθένας μας. Το μισιακό βόδι το τρώει ο λύκος (λαϊκή παροιμία) editorial 6