Φαρμακευτικός Κόσμος, Τεύχος #141

Εσείς ποιο πιστεύετε ότι είναι σήμερα το πιο οξύ πρόβλημα για την ελληνική φαρμακοβιομηχανία; Τα προβλήματα είναι σε διάφορα επίπεδα. Ένα βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει ένα σταθερό κανονι- στικό πλαίσιο. Έχουμε συνέχεια νομοθετικές ή άλλες παρεμβάσεις, οι οποίες αλλάζουν πολύ γρήγορα και βί- αια τα δεδομένα, χωρίς αυτό να σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι παράγεται και το επιθυμητό αποτέλεσμα. Επιπλέον, μέχρι στιγμής στο δικό μας το χώρο, αντί να υπάρξει εκσυγχρονισμός, να λειτουργήσουν δη- λαδή σωστά τα θεραπευτικά πρωτόκολλα, η λίστα, ο έλεγχος της συνταγογραφίας, έχουμε δυστυχώς επι- κεντρωθεί στη μείωση των τιμών των παλιών φαρμά- κων, τα οποία παράγει κυρίως η ελληνική βιομηχανία: όταν μεσοσταθμικά οι τιμές έχουν πέσει κατά 20-25%, τα φάρμακα που παράγει η ελληνικά βιομηχανία, τα off pattent και τα generic, έχουν μειωθεί πάνω από 60%. Όμως, παρά αυτή τη μονομερή επικέντρωση στις τι- μές, ακόμη δεν έχουμε κερδίσει ουσιαστικά σε όγκο. Ο φαρμακοποιός, όπως και ο γιατρός και ο ασθενής, τώρα μόνο αρχίζουν να καταλαβαίνουν λίγο καλύτερα το πώς μπορεί να εξοικονομηθούν πόροι αν χρησιμο- ποιηθούν ουσιωδώς όμοια φάρμακα. Εσείς σε ποια στρατηγική κατεύθυνση πιστεύετε ότι πρέπει να κινηθεί η ελληνική φαρμακοβιομηχανία; Εμείς υποστηρίζουμε ένα μοντέλο που περιλαμβά- νει ένα σύστημα αποζημίωσης φαρμάκων με βάση τις θεραπευτικές κατηγορίες και ορίζει μια τιμή αναφοράς, δίνοντας κίνητρα στις εταιρείες με φάρ- μακα που τιμολογούνται κάτω από αυτήν, διασφα- λίζοντας έτσι τουλάχιστον μια μικρή τιμή, την τιμή αναφοράς, για τα παλιά φάρμακα. Επιπλέον, αυτό το μοντέλο προβλέπει ένα σύστημα rebate όγκου, στο οποίο όποιος δημιουργήσει μεγαλύτερη δαπάνη θα πληρώνει ένα επιπλέον rebate, κλιμακούμενο. Ένα τέτοιο σύστημα θα έδινε τη δυνατότητα αντιμετώ- πισης της φαρμακευτικής δαπάνης στα πλαίσια του μνημονίου, αν εφαρμοστούν βέβαια και όλα τα υπό- λοιπα μέτρα. Υπάρχει μια άλλη μερίδα εταιρειών, που υποστηρίζουν την απελευθέρωση των τιμών. Αυτό το μοντέλο βο- λεύει τις εταιρείες που έχουν τα πρωτότυπα πατεντα- ρισμένα ακριβά προϊόντα, ειδικά τα νοσοκομειακά. Τα παλιά φάρμακα θα πουλιούνται πολύ φθηνά, ώστε να μπορεί το καινούργιο φάρμακο να έχει αντίστοιχα μια πολύ υψηλή τιμή. Θα έχουμε δηλαδή δύο κατηγοριών φάρμακα: τα πολύ φθηνά και τα πολύ ακριβά. Αν εφαρμοστεί το πρώτο μοντέλο, θα μπορέσει η ελ- ληνική βιομηχανία να πάρει ένα μεγάλο κομμάτι των generics, με βάση αυτό να επενδύσει και στο εξωτερι- κό, να έχει και από εκεί οφέλη και να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης για την ελληνική οικονομία, προσφέροντας θέσεις εργασίας, έρευνα, ανταποδοτικότητα. Αν πάμε στο δεύτερο μοντέλο, είναι ξεκάθαρο ότι εμείς θα κι- νούμαστε μόνο στο εξωτερικό, ενώ στην Ελλάδα θα είμαστε οι «ατζέντηδες» των πολυεθνικών. Η απόφα- ση λοιπόν είναι καθαρά πολιτική, αφορά ουσιαστικά το μέλλον της φαρμακευτικής περίθαλψης στη χώρα. Τονίζω όμως ότι θα είναι εθνικό οικονομικό έγκλημα το να πληρώνει το κράτος 2 δις € το χρόνο σε φάρμακα και όλο αυτό το ποσό να εξάγεται. Πρέπει να σχεδιαστεί και υλοποιηθεί μία συνολική πολι- τική έτσι ώστε τουλάχιστον το 30% της αγοράς, σε χα- μηλες τιμές, να μείνει σε ελληνικά χέρια προς όφελος της εθνικής οικονομίας και της κοινωνίας.  Πρώτα εφαρμόζει κανείς θεραπευτικά πρωτόκολλα, φαρμακοοικονομική αξιολόγηση νέων θεραπειών, λίστα, προϋπολογισμό στο γιατρό, ενημέρωση και εκπαίδευση του κοινού και μετά εφαρμόζει π.χ. το σύστημα της δραστικής ουσίας, το οποίο δεν μπορεί να αποδώσει μόνο του. óõíÝíôåõîç 50