Φαρμακευτικός Κόσμος, Τεύχος #141

áðüøåéò 28 βασίλης μπιρλιράκης Μπορεί να σκεφτείς ότι εύκολα λέγονται τέτοια λόγια, «Στάσου όρθιος και συνέχισε την πορεία σου», αλλά και τι άλλο μπορείς να κάνεις; Τι; Να εγκαταλείψεις; Ξέρω ότι φοβάσαι. Κι εγώ επίσης. Ξέρω ότι είσαι κουρασμένος και απελπισμένος, σαν τον ταξιδευτή στη μέση της ερήμου χωρίς νερό και πυξίδα. Την ίδια έρημο διασχίζουμε. Ξέρω ότι σου φαίνεται ουτοπικό να μπορέσεις να ορίσεις την πορεία σου όταν η μια ανεμοθύελλα διαδέχεται την άλλη. Την ίδια ουτοπία κυνηγάμε. Καταλαβαίνω την απόγνωσή σου, όταν βλέπεις να εξανεμίζεται η ελπίδα για μια πορεία πιο κοντά στα πραγματικά προβλήματα των ασθενών σου, όταν σου λένε ότι αυτά είναι ιδεαλισμοί, ότι το φαρμακείο υπάρχει για να πουλά. «Πούλα, πούλα! Πούλα γυαλάκια, πούλα βραχιολάκια, πούλα τρό- φιμα χωρίς γλουτένη. Πρέπει να πουλήσεις γιατί εσύ δεν αξίζεις τίποτα. Το μόνο που αξίζει είναι το κατάστημα μέσα στο οποίο βρίσκεσαι και τα προϊόντα του». Καταλαβαίνω την απόλυτη μοναξιά σου, όταν μου λες ότι πλέον δεν εμπι- στεύεσαι κανέναν, ούτε τις ίδιες τις δυνάμεις σου, που αισθάνεσαι να σε εγκαταλείπουν. Θέλεις να γονατίσεις και να αφεθείς. Ίπτανται πολλά κο- ράκια από πάνω και —όπως πάντα— είναι πεινασμένα. Κοινή είναι η σκέψη ότι αυτά εν τέλει θα ορίσουν την τύχη του άψυχου κορμιού μας. Φίλε μου, καταλαβαίνω τον πόνο σου, γιατί το ίδιο ακριβώς νιώθω και εγώ. Όμως δεν πρέπει να αφεθείς, γιατί εν τέλει η κοινωνία σε χρειάζεται, εξα- κολουθεί να σε χρειάζεται. Ίσως με άλλον τρόπο από αυτόν που έχεις συνηθίσει, αλλά ακόμη πιο επιτακτικά. Γιατί η κοινωνία μας βιώνει ένα δράμα, μια πραγματική «φαρμακολογική πανδημία», που προξενεί πόνο και δημιουργεί έξοδα που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Μια πανδημία της οποίας γενεσιουργός αιτία είναι αυτό που γνωρίζεις εσύ όσο κανένας άλλος, δηλαδή το φάρμακο και η χρήση του. Για να αντιμετωπίσουμε όμως την πανδημία αυτή, θα πρέπει «να αλλά- ξουμε δέρμα». Είναι επίπονο, αλλά πρέπει να γίνει με όλη την αξιοπρέ- πεια ενός αρχαίου επαγγέλματος που είναι πρόθυμο να εκπληρώσει τη νέα αποστολή που του αναθέτει η κοινωνία. Δεν περιμένω με το που θα διαβάσεις αυτό το άρθρο να αλλάξεις άμεσα τη στάση σου, αλλά θέλω να το σκεφτείς. Αξίζεις πολύ και η κοινωνία σε χρειάζεται. Κι εγώ σε χρειάζομαι. Γι’ αυτό στάσου όρθιος και συνέχισε την πορεία σου∙ σύντομα θα συναντηθούμε, γιατί θα πρέπει να είμαστε πολλοί για να μπορέσουμε να την ολοκληρώσουμε.  Στάσου όρθιος και συνέχισε την πορεία σου Ο Βασίλης Μπιρλιράκης είναι φαρμακοποιός, MSc Φαρμακευτική Φροντίδα & Φαρμακοθεραπεία, ΜΒΑ Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις, μέλος του Φ.Σ. Μαγνησίας, vbirlirakis@yahoo.gr Καταλαβαίνω τον πόνο σου, γιατί το ίδιο ακριβώς νιώθω και εγώ. Όμως δεν πρέπει να αφεθείς, γιατί εν τέλει η κοινωνία σε χρειάζεται, εξακολουθεί να σε χρειάζεται. Ίσως με άλλον τρόπο από αυτόν που έχεις συνηθίσει, αλλά ακόμη πιο επιτακτικά.