Φαρμακευτικός Κόσμος, Τεύχος #141

ó÷üëéá 14 Μέρες υπέροχες, θαυμάσιες μέρες! Λιάνα Κυριακούλη Θανάσης Μέντας Όλοι μας γνωρίζουμε ότι σαν λαός ήμασταν ανέκαθεν δύσπιστοι σε ό,τι καινούριο μας προσφέρονταν. Ας θυμηθού- με, για παράδειγμα, τις αντιδράσεις αλλά και τον τρόπο που ο πανέξυπνος πρώτος κυβερνήτης της χώρας μας, ο Ι. Καποδίστριας, πέρασε στο λαό τη χρήση της πατάτας παρά την αρχική άρνηση αποδοχής της. Ακριβώς το ίδιο πρέπει να γίνει με τα (όχι και τόσο) νεόφερτα «γενόσημα», τα οποία —για λόγους μικροσυμφερόντων και μόνο— πα- ρουσιάστηκαν σαν φάρμακα κατώτερης ποιότητας, κυρίως από μερίδα του ιατρικού κόσμου, αλλά και από διάφο- ρους λάθος χειρισμούς παλαιότερα, με αποτέλεσμα να υπάρχει σύγχυση και παραπληροφόρηση στο κοινό. Είναι λοιπόν στο χέρι του φαρμακοποιού, με την επιστημονική του γνώση και την κατάρτισή του, να πείσει τον κόσμο για τη χρήση των «γενοσήμων». Το θεωρώ επιβεβλημένο, όχι μόνο για την ανάδειξη της επιστημονικής μας οντότητας, αλλά και γιατί είναι θέμα επαγγελματικής επιβίωσης. Η δαπάνη είναι πολύ περιορισμένη και κάθε υπέρβασή της θα έχει αντίκτυπο κυρίως σε μας, αφού ο συνταγο- γράφος ούτε επιπτώσεις έχει (μάλλον το αντίθετο) και, με τη συνεχιζόμενη χρήση της εμπορικής ονομασίας, ούτε ο ομφάλιος λώρος γιατρού και φαρμακευτικών εταιρειών αποκόπτεται, με τις όποιες γνωστές συνέπειες. ΟΘανάσης Μέντας είναι μέλος του Δ.Σ. του Φαρμακευτικού Συλλόγου Κυκλάδων Εμπορική ονομασία: Σύνδρομο στέρησης Φαρμακοποιός και γενόσημα Ηλίας Χαλιγιάννης Πόσο συχνά άραγε συμβουλεύουμε ως φαρμακοποιοί τους ασθενείς να απευθυνθούν σε ένα —συγκεκριμένης ειδικότητας— γιατρό; Ίσως και καθημερινά. Πόσο συχνά, αντιστοίχως, ο γιατρός σπεύδει να καθησυχάσει τις όποιες φοβίες του ασθενή γύρω από το μύθο των «κακών γενοσήμων», προτρέποντάς τον να εμπιστευτεί το φαρμακοποιό για τη φαρμακευτική του αγωγή; Ποτέ! Γιατί να το κάνει άλλωστε, όταν δυστυχώς αυτή η τρομο- κρατία αναπαράγεται διαρκώς από μεγάλη μερίδα του ιατρικού κλάδου; Είναι περιττό να επαναλάβουμε ότι ασφαλώς και δεν τίθεται ζήτημα αρτιότερης επιστημονικής κατάρτισης. Είναι όμως σημαντικό να επισημάνουμε ότι οι αιτίες αυτής της ανούσιας πόλωσης μεταξύ των υγειονομικών κλάδων, βρίσκονται ριζωμένες στην Ελλάδα της αλόγιστης σπατάλης, της εκμετάλλευσης, της «συνδιαλλαγής κάτω από το τραπέζι» και της απληστίας. Πειρασμοί που δυστυχώς «γαλούχησαν» μια ολόκληρη γενιά. Το πρό- βλημα λοιπόν δεν είναι επιστημονικής φύσεως, αλλά νοοτροπίας και αντίληψης. Για να πάψει λοιπόν ο υγειονομικός «κόσμος» να αυτοτραυματίζεται, θα πρέπει —με την ωριμότητα που τον δια- κρίνει— να αντιμετωπίσει αυτή τη νοοτροπία μέσα από τη «δημιουργική καταστροφή» της, απομονώνοντας όσους επιμένουν να αλλοιώνουν τα αποτελέσματα μιας στοχευμένης πολιτικής που εναντιώνεται μόνο στα οικονομικά συμφέροντα, χωρίς να επηρεάζεται το φαρμακολογικό σχήμα της συνταγογραφούμενης θεραπευτικής αγωγής. Ο θεσμός της Υγείας έχει ανάγκη να εποπτεύεται, να υπηρετείται και να εκπροσωπείται από επιστημονικούς κλάδους και όχι από... λόμπι. Ο Ηλίας Χαλιγιάννης είναι πρόεδρος του Φ.Σ. Ροδόπης Πόσο εύκολο μπορεί να είναι το να καταφέρεις να απομονωθείς μέσα στο μικρόκοσμο της ζωής, της δουλειάς, των προσωπικών προβλημάτων και αδιεξόδων σου, όταν γύρω σου ο κόσμος αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα; Μια ήπειρος παλεύει να κρατηθεί ενωμένη, ανάμεσα σε δυο υπερδυνάμεις που ρυθμίζουν τα πάντα! Ένα σύστη- μα περνά τις τελευταίες στιγμές του —τουλάχιστον με τη μορφή που μέχρι τώρα γνωρίζαμε— και μη μπορώντας να λειτουργήσει αξιοποιώντας το εργατικό δυναμικό —με όσα τρωτά αυτή η αξιοποίηση έφερνε—, το καταστρέ- φει. Ένας πόλεμος ξεκινά, όχι μακριά από εμάς. Πώς να μπορέσεις να βρεις μια ισορροπία... και να σταθείς... και να παλέψεις… και να διεκδικήσεις με αξιοπρέ- πεια μια θέση στον καινούριο κόσμο που γεννιέται; Πώς να στηρίξεις τη γενιά των μεγαλύτερων, των γονιών μας, που βαδίζει προς το τέλος μέσα σε έναν πόλεμο διαφορετικό από αυτόν που μέχρι τώρα είχε δει; Πώς να στηρίξεις τη γενιά των νεότερων, των παιδιών μας, που ξαφνικά και βίαια βίωσαν την πτώση; Ερωτήματα αγωνι- ώδη, που γεννούν ποικίλα συναισθήματα. Οράματα που παίρνουν κι αυτά με τη σειρά τους νέα μορφή. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να αργήσουμε, ούτε να είμαστε αμέτοχοι! Κι ας συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι η πραγματική αλλαγή θα αρχίσει από εμάς, από την αλλαγή των όρων με τους οποίους σκεφτόμαστε, ζούμε, ενεργούμε, οραματιζόμαστε. Η Λιάνα Κυριακούλη είναι μέλος του Φ.Σ. Πειραιά