Φαρμακευτικός Κόσμος, Τεύχος #139

Μπροστά μας ανοίγονται τρεις δρόμοι :  Ο πρώτος δρόμος είναι αυτός της εμμονής σε ένα μοντέλο που φτάνει στο ιστορικό του τέλος · είναι ο δρόμος της απραξίας που δεν επιθυμεί να αντιμετωπίσει ούτε τους ενδογενείς ούτε τους εξωγενείς παράγοντες που το οδήγησαν στη σημερινή θέση και ουσιαστικά αφήνει τις εξελίξεις στα χέρια της θεάς Τύχης.  Ο δεύτερος δρόμος είναι αυτός της υιοθέτησης σύγχρονων εργαλεί- ων οργάνωσης και διοίκησης σε μια προσπάθεια να περιχαρακωθεί το φαρμακείο απέναντι στους εξωγενείς παράγοντες. Μέσω του δρόμου αυτού αντιμετωπίζεται μονομερώς το πρόβλημα, καθώς ναι μεν δημι- ουργείται μια αίσθηση —ή καλύτερα ψευδαίσθηση— επιχειρηματικής ενίσχυσης έναντι των εξωγενών παραγόντων, ωστόσο αγνοούνται και εν τέλει ενδυναμώνονται οι ενδογενείς παράγοντες, με αποτέλεσμα τα φαρμακεία να μετατρέπονται σε εμπορικές μεγα-δομές με επιστημο- νικό μανδύα, που δεν θα έχουν λόγο να μη συνεργαστούν, συγχωνευ- θούν ή εξαγοραστούν από αυτόν που θεωρητικά καλούνταν να αντι- μετωπίσουν (π.χ. υπεραγορές), αφού άλλωστε στο πρόσωπό του θα απεικονίζεται το ιδεατό πρότυπο τους.  Ο τρίτος δρόμος είναι αυτός της αντιμετώπισης τόσο των ενδογενών παραγόντων μέσω του εκσυγχρονισμού των παραδοσιακών επιστημο- νικών πρακτικών και της υιοθέτησης νεωτερικών επιστημονικών πρα- κτικών προσαρμοσμένων στις ανάγκες του ασθενή και της πολιτείας, όσο και των εξωγενών μέσα από την υιοθέτηση σύγχρονων εργαλείων οργάνωσης και διοίκησης. Είναι ο δρόμος του μετασχηματισμού του φαρμακείου σε επιχειρηματικά βιώσιμη δομή πρωτοβάθμιας υγείας εξειδικευμένη στο φάρμακο. Το νέο αυτό υπόδειγμα λοιπόν θέλει το φαρμακείο να αποτελεί δομή πρωτοβάθμιας υγείας (αυτόνομη, αποκεντρωμένη και δημοσίου συμφέ- ροντος), εξειδικευμένη στο φάρμακο. Δομή που κάνει εφικτή την συμ- μαχία φαρμακοποιού και ασθενή, επιτρέποντας στο μεν φαρμακοποιό να εφαρμόσει δημιουργικά τη γνώση του προς επίλυση των προβλημάτων του ασθενή που σχετίζονται με το φάρμακο, στον δε ασθενή να ικανο- ποιήσει τις ανάγκες του που σχετίζονται με το φάρμακο. Πέραν τούτου, αναγνωρίζοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τις ανάγκες της χώρας μας, το φαρμακείο αναλαμβάνει και έναν ευρύτερο υγειονομικό ρόλο, με αποτέλεσμα να αρθρώνεται κατά τρόπο τέτοιο ώστε να δίνεται η δυνατό- τητα παροχής όχι μόνο φαρμακευτικών υπηρεσιών και προϊόντων, αλλά και υγειονομικών υπηρεσιών και προϊόντων προς κάλυψη αναγκών των ασθενών, της τοπικής κοινότητας, της κοινωνίας, της πολιτείας και των υπόλοιπων συνεργαζόμενων μερών (π.χ. πανεπιστήμια). Το ελληνικό φαρμακείο βρίσκεται μπροστά σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι: από τη μία υπάρχει μια καθοδική σπείρα πιθανά χωρίς επιστροφή, από την άλλη η πλήρης ενσωμάτωσή του στην εμπορική λογική, και τέλος η διεκ- δίκηση ενός αυτόνομου επιστημονικού-κλινικού ρόλου που θα το κατα- στήσει οργανικό κομμάτι του συστήματος υγείας. Ένα πλήθος γεγονότων δείχνει πως ήρθε η στιγμή να αποφασίσουμε ποιο υπόδειγμα φαρμακείου θα επιλέξουμε και ποια θα αφήσουμε οριστικά πίσω μας.  Το ελληνικό φαρμακείο μπροστά σε σταυροδρόμι Ο Βασίλης Μπιρλιράκης είναι φαρμακοποιός, MSc Φαρμακευτική Φροντίδα & Φαρμακοθεραπεία, ΜΒΑ Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις, μέλος του Φ.Σ. Μαγνησίας, vbirlirakis@yahoo.gr Σήμερα το ελληνικό φαρμακείο περνά την δυσκολότερη περίοδο της ιστορικής του πορείας, καθώς αμφισβητείται τόσο ο ρόλος του όσο και η βιωσιμότητά του. Η κρίση αυτή είναι απόρροια ενδογενών (απώλεια κοινωνικού σκοπού, κυριαρχία της εμπορικής διάστασης κ.ά.) αλλά και εξωγενών παραγόντων (βαθιά οικονομική ύφεση, απορρύθμιση της αγοράς κ.ά.) και έχει φέρει το ελληνικό φαρμακείο μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. áðüøåéò 30 βασίλης μπιρλιράκης