Φαρμακευτικός Κόσμος, Τεύχος #138

Ο Γιάννης Δαγρές είναι φαρμακοποιός, μέλος του Δ.Σ. του Φ.Σ. Αττικής dagrespharm@yahoo.gr áðüøåéò 16 Περιέργως, όμως, στο περιστατικό εκείνο οι όμηροι ταυτίστηκαν με το αντικείμενο της καταπίεσής τους, ενώ ένιωθαν φόβο γι’ αυτούς που έβαλαν τέλος στην αιχμαλωσία τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα κατέθεσαν υπέρ των εγκληματιών ή συγκέντρωσαν χρήματα για τη νο- μική υπεράσπισή τους! Κατέληξαν δηλαδή να χάσουν την αίσθηση του αληθινού˙ έπαθαν ψυχική βλάβη. Κάνοντας τον παραλληλισμό στην ελληνική κοινωνία και στα φαρμα- κεία, ο πειρασμός να υποκύψουμε συναινώντας παθητικά σε όσα μας επιβάλλονται με το ζόρι είναι μεγάλος. Οι αλλαγές είναι δραματικές, καταιγιστικές, και πείθουν ότι είτε η αντίσταση δεν αξίζει τον κόπο είτε ότι αποτελούν οι ίδιες τις μοναδικές επιλογές εξέλιξης και εκσυγχρονι- σμού. Ένα αντίστοιχο συλλογικό «Σύνδρομο της Στοκχόλμης». Το οποίο όμως, εκτός από το σκέλος της παθητικής ανοχής, έχει και ένα δεύτερο χαρακτηριστικό: την παθητική συμμόρφωση προς έξωθεν σχέδια και για το μέλλον. Σχέδια συνενώσεων σε περιβάλλον ύφεσης, δηλαδή επενδύσεις με αβέβαιο ορίζοντα, αδιαφορία για την προστασία της βιωσιμότητας των φαρμακείων μας από την αύξηση της έκθεσης σε επισφαλή χρέη από το ασφαλιστικό σύστημα, αδιαφορία για την αναζή- τηση διεξόδων μέσω του επιστημονικού μας ρόλου (που είναι δικός μας και μόνο, ένα de facto μονοπώλιο) και απελπισμένη αναζήτηση διεξόδων μέσω της εμπορικής διάστασης των φαρμακείων (που ως εμπορική δεν είναι μόνο των φαρμακείων), δηλαδή οικειοθελής παράδοση ταυτότητας και ισχύος, είναι τρία μόνο από τα πολλά παραδείγματα, τη στιγμή που η κοινή λογική υπαγορεύει ακριβώς τα αντίθετα. Οι δικοί μας «ληστές τραπεζών» δυστυχώς δείχνουν ότι έχουν εμάς τους ίδιους στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος προς λαφυραγώγηση και όχι κάτι άλλο (δεν υπάρχει «Sveriges Kredidbank» έξω από εμάς). Άρα εμείς είμα- στε τελείως διαφορετική περίπτωση από το περιστατικό της Στοκχόλμης, αφού αποτελούμε οι ίδιοι το στόχο των καταπιεστών μας. Δεν ωφελεί λοι- πόν σε τίποτα να λειτουργούμε κατευναστικά, όπως έγινε εκεί. Επιπλέον, οι αλλαγές που μας έχουν πείσει να υιοθετήσουμε από εδώ και πέρα σαν δήθεν «απάντηση στα δεινά» μας αποπροσανατολίζουν, παρα- σύροντας και καθησυχάζοντάς μας. Συνεπώς, δεν έχουμε λόγους να τις υιοθετούμε άκριτα ή επιπόλαια. Κανείς δεν ξέρει καλύτερα από εμάς τους ίδιους τι είναι το καλύτερο στο φάρμακο, όταν σκεφτόμαστε ανεπηρέα- στοι από πιέσεις και ερεθίσματα τρίτων και αντιστεκόμενοι σε μόδες και στερεότυπα.  Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, ο παθολογικός αυτός συναισθημα- τικός δεσμός με τον καταπιεστή ήταν ένα μέσο που ανέπτυξαν οι όμηροι προκειμένου να αντέξουν τη βία. Βέβαια, μια τέτοια στάση θα μπορούσε σε κάποιες περιπτώσεις να θεωρηθεί και λογική προσαρμο- γή, αφού λειτουργεί κατευναστικά στον ψυχισμό του δεσμοφύλακα, με δύο όμως επιφυλάξεις:  ότι αυτός δεν έχει σαν πρωταρ- χικό σκοπό να βλάψει τον κα- ταπιεζόμενο (στο περιστατικό εκείνο οι ληστές επιθυμούσαν πρώτιστα να πλουτίσουν από τα λεφτά της τράπεζας, και όχι να βλάψουν ανθρώπους), και  ότι η ταύτιση του όμηρου με το δεσμοφύλακα είναι συνειδητή και προσωρινή υποκρισία, μόνο κατά τη διάρκεια της ομηρίας. Οι σειρήνες του Συνδρόμου της Στοκχόλμης γιάννης δαγρές Στις 23 Αυγούστου του 1973, τέσσερις Σουηδοί κρατήθηκαν ως όμηροι για έξι ημέρες σε θησαυροφυλάκιο της τράπεζας «Sveriges Kredidbank» στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Κατά τη διάρκεια της ληστείας «δέθηκαν» συναισθηματικά με τους εγκληματίες που τους κρατούσαν, ένα φαινόμενο που ονομάστηκε Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Ο συσχετισμός του ιστορικού αυτού περιστατικού με το σήμερα του κλάδου μας φαίνεται μάλλον αναπόφευκτος.