Φαρμακευτικός Κόσμος, Τεύχος #136

ακόμη και αν δεν υπάρχει η παραμικρή βοήθεια από την Πολιτεία. Γι’ αυτό και μπορώ να πω ότι διακρίνω κάποια ελπίδα, αλλιώς δεν θα ήμουν εδώ, θα είχα φύ- γει κι εγώ στο εξωτερικό. Ήρθε η ώρα να παλέψουμε και από μέσα για να αλλάξουμε αυτό το σύστημα. Περνώντας στο χώρο της υγείας, πώς έχετε βιώσει μέχρι σήμερα την τριβή σας με το ελληνικό σύστημα υγείας; Η αλήθεια είναι ότι εγώ ανέλαβα το φαρμακείο ακριβώς την περίοδο που ξεκίνησε η κρίση. Φυσικά κανείς τότε δεν περίμενε ότι δύο χρόνια μετά θα φτάναμε σε αυτό το σημείο. Από την πρώτη στιγμή δηλαδή που ανέλα- βα έζησα τις μη πληρωμές από τα ταμεία, τις μειώσεις τιμών από τη μια στιγμή στην άλλη, και γενικά το ξεκί- νημα της σταδιακής απαξίωσης του επαγγέλματος του φαρμακοποιού από τις κατά καιρούς πολιτικές ηγεσίες. Και μέσα σε δύο χρόνια φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Να είμαστε αναγκασμένοι σαν κλάδος να κάνουμε συνεχείς απεργίες και αναστολή πίστωσης στα ταμεία, να ταλαι- πωρούμε τον κόσμο, να αποκτά μια δυσπιστία ο ασθε- νής προς τον φαρμακοποιό του και φυσικά να φτάνει και αυτός στο σημείο να μην έχει τη φαρμακευτική περίθαλ- ψη που δικαιούται βάσει του ελληνικού Συντάγματος. Τώρα βέβαια η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη, λόγω των μειώσεων και στους μισθούς και τις συ- ντάξεις. Η κυβέρνηση —διά στόματος κ. Σαλμά— υπο- στηρίζει ότι δεν υπάρχουν ελλείψεις φαρμάκων στην αγορά, ότι το μόνο που συμβαίνει είναι ότι οι ασθενείς τα αγοράζουν από την τσέπη τους, πράγμα ασήμαντο για κάποιους που δεν ξέρουν πώς είναι να μην έχεις. Ο πρώτος μήνας μπορεί να πέρασε ανώδυνα. Δεν είμαι σίγουρη όμως ότι και για τον δεύτερο και για τον τρίτο ο κόσμος θα έχει την πολυτέλεια να ξαναγοράσει τα φάρμακά του. Πώς έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο; Δυστυχώς κάθε μέρα συνειδητοποιούμε ακόμη περισ- σότερο το πόσο ανοργάνωτο κράτος είμαστε. Από τη μεταπολίτευση και μετά ακούγαμε συνεχώς μεγαλε- πήβολα σχέδια, τα οποία όμως αποδείχτηκε το πόσο κακό και γρήγορο σχεδιασμό είχαν. Αναφέρομαι σε όλη τη δομή και λειτουργία αυτού του κράτους, που φυσικά παρέσυρε και τη φαρμακευτική περίθαλψη. Δεν υπήρξε ποτέ ένα οργανωμένο και πλήρως δια- μορφωμένο σύστημα ελέγχου της φαρμακευτικής δαπάνης. Από τις εταιρείες, τους γιατρούς, τους φαρ- μακοποιούς, αλλά ακόμη και τους ασθενείς. Και τώρα που έφτασε ο κόμπος στο χτένι, προσπαθούμε απλά να μπαλώσουμε τρύπες, όπως κάναμε πάντα άλλωστε σε αυτή τη χώρα. Η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, για παράδειγμα, είναι κάτι το οποίο θα έπρεπε να γίνει πολύ νωρίτε- ρα, αλλά με σωστό σχεδιασμό. Μέχρι αυτή τη στιγμή έχουν δαπανηθεί άπειρα λεφτά και στην ουσία ακόμη η ηλεκτρονική συνταγογράφηση δεν έχει πλήρη λει- τουργία. Επίσης ένα μεγάλο ερώτημα είναι το γιατί αφήνουμε τις πολυεθνικές εταιρείες φαρμάκων να αλωνίζουν στη χώρα μας και δεν δίνουμε κίνητρα στην ελληνική φαρμακοβιομηχανία. Πρέπει επιτέλους η κυβέρνηση να θέσει τους δικούς της κανόνες και να μην υπακούει στους κανόνες των πολυεθνικών. Πώς κρίνετε την έως τώρα θητεία της κυβέρνησης σε σχέση με την υγεία; Η τριμερής κυβέρνηση —η οποία δυστυχώς περιλαμβά- νει και αριστερό άλλοθι— έχει έναν και μοναδικό στό- χο: το ξεπούλημα όλης της δημόσιας περιουσίας, την ιδιωτικοποίηση των πάντων και την κατάργηση κάθε μορφής κοινωνικού κράτους, κράτους που σέβεται τους πολίτες του. Και φυσικά από αυτές τις πολιτικές δεν μένει αλώβητος ούτε ο χώρος της υγείας. Η υγεία, από αγαθό, τείνει να γίνει είδος πολυτελείας. Ακούμε καθημερινά τα μεγαλεπήβολα σχέδια της κυ- βέρνησης για ανάπτυξη «ιατρικού τουρισμού» και χι- λιάδες άλλα, δεν ακούμε όμως τι έχει σκοπό να κάνει με τους χιλιάδες ανασφάλιστους ασθενείς, με το κλείσιμο νοσοκομείων, με τις ελλείψεις σε φάρμακα, τις ελλεί- ψεις σε ιατρικό προσωπικό και άλλα τόσα προβλήματα που δυσχεραίνουν τη ζωή των πολιτών. Προχωρούν στην πραγμάτωση των επιταγών της Τρόικας χωρίς να λαμβάνουν καθόλου υπόψη τους την κοινωνία —κάτι το οποίο δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένοι να αλλάξουν, óõíÝíôåõîç 36 Η τριμερής κυβέρνηση -η οποία δυστυχώς περιλαμβάνει και αριστερό άλλοθι- έχει έναν και μοναδικό στόχο: το ξεπούλημα όλης της δημόσιας περιουσίας, την ιδιωτικοποίηση των πάντων και την κατάργηση κάθε μορφής κοινωνικού κράτους, κράτους που σέβεται τους πολίτες του. Και φυσικά από αυτές τις πολιτικές δεν μένει αλώβητος ούτε ο χώρος της υγείας.